Kiedy nie ma już wyjścia

Waarom wilde Schiza juist nu paddenstoelen? Terwijl een groep opstandelingen ons dreigde te vermoorden, leek zij zich te willen ontspannen. We bewaarden ze op die plank om soms een gewone dag wat anders te beleven, niet om steeds onder invloed te werken. Toch bleef ze aandringen. Ik was bang dat ze zou gaan schreeuwen en de aandacht op mij zou vestigen. Misschien kon ik haar iets toegooien. In mijn paniek dacht ik zelfs dat ze dan ergens heen kon verdwijnen waar niemand haar vond. Ik pakte wat paddenstoelen terwijl iedereen naar Xox keek.

Dlaczego Schiza właśnie teraz chciała grzybów? Gdy grupa buntowników groziła nam śmiercią, wyglądało, jakby zamierzała się odprężyć. Trzymaliśmy je na półce, aby czasem urozmaicić zwykły dzień, a nie stale pracować pod wpływem. Mimo to nalegała. Bałem się, że zacznie krzyczeć i zwróci na mnie uwagę. Może mógłbym jej coś rzucić. W panice pomyślałem nawet, że zdoła wtedy zniknąć gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie. Wziąłem trochę grzybów, kiedy wszyscy patrzyli na Xoxa.

‘Wie is hier nog meer ingenieur?’ riep de aanvaller. Een robot pakte Tottim bij de arm. Hij gaf toe dat hij ingenieur was, maar zei dat hij niets van programmeren wist. Dat hielp niet. Hij moest naast Xox gaan staan. Xox zou typen en aan één van de mannen fluisteren wat de code betekende. Tottim moest dezelfde uitleg geven. Als hun verhalen verschilden, zouden ze gestraft worden. Daarna kon de volgende van ons hun plaats innemen. Ik vroeg mij af wie de robot zo slecht had geprogrammeerd dat hij Tottim zomaar aanwees.

„Kto jeszcze jest tutaj inżynierem?” — krzyknął napastnik. Robot złapał Tottima za rękę. Przyznał, że jest inżynierem, lecz powiedział, że nie zna się na programowaniu. To nie pomogło. Musiał stanąć obok Xoxa. Xox miał pisać i szeptać jednemu z mężczyzn, co oznacza kod. Tottim miał podawać to samo wyjaśnienie. Jeśli ich wersje się różniły, mieli zostać ukarani. Potem następny z nas mógł zająć ich miejsce. Zastanawiałem się, kto tak źle zaprogramował robota, że bez zastanowienia wskazał Tottima.

Intussen rolde ik enkele paddenstoelen naar Schiza. Zonder goed te weten waarom at ik er zelf ook van. Misschien hoopte ik in mijn angst minder pijn te voelen als het slecht afliep. Mijn hart bonsde. De robots konden nauwelijks handelen: iedere beweging kon het leven van een gijzelaar bedreigen. Ze wilden ons beschermen en konden ons juist daardoor niet beschermen. Zonder een vuurwapen zag ik voor hen geen uitweg. In gedachten begon ik tot God te bidden. Ik deed weinig met geloof, maar dat betekende voor mij nog niet dat ik niet geloofde.

Tymczasem poturlałem kilka grzybów do Schizy. Nie bardzo wiedząc dlaczego, sam także trochę zjadłem. Może w strachu liczyłem, że poczuję mniej bólu, jeśli wszystko źle się skończy. Serce mi waliło. Roboty niemal nie mogły działać: każdy ruch zagrażał życiu zakładnika. Chciały nas chronić i właśnie przez to nie mogły nas ochronić. Bez broni palnej nie widziałem dla nich wyjścia. W myślach zacząłem modlić się do Boga. Niewiele robiłem w sprawach wiary, lecz nie znaczyło to dla mnie, że nie wierzę.

Mijn gedachten zochten wanhopig naar hoop. Ik stelde mij voor dat zelfs iemand die altijd ongelovig was geweest, in levensgevaar kon gaan bidden. Ik kon Gods bestaan niet bewijzen, maar zijn afwezigheid ook niet, redeneerde ik. Als hulp misschien mogelijk was, waarom zou ik die dan niet vragen? Wat had ik te verliezen? Een schreeuw onderbrak mij. Tottim was in zijn arm gestoken. Zijn kreet was zo scherp dat ik dacht dat die zelfs in een andere wereld te horen moest zijn. Tegelijk begonnen de paddenstoelen sterk te werken. Nu mijn vrienden bloedden, verloor ik zelf de controle over wat ik zag.

Moje myśli rozpaczliwie szukały nadziei. Wyobrażałem sobie, że nawet ktoś przez całe życie niewierzący w zagrożeniu życia może zacząć się modlić. Nie potrafiłem dowieść istnienia Boga, ale również jego nieobecności, rozumowałem. Jeśli pomoc była choćby możliwa, dlaczego o nią nie poprosić? Co miałem do stracenia? Przerwał mi krzyk. Tottim został dźgnięty w rękę. Jego wrzask był tak przeszywający, że pomyślałem, iż musiało być go słychać nawet w innym świecie. Jednocześnie grzyby zaczęły silnie działać. Gdy moi przyjaciele krwawili, sam traciłem kontrolę nad tym, co widziałem.

Achter Tottim verscheen opeens een huis uit onze eigen tijd. Hij stond nog hetzelfde, maar op zijn arm zat alleen een blauwe plek. Daarna zag ik hem in een sportschool. Een halter viel uit zijn handen en op dezelfde plek deed een gescheurde pees pijn. Toen zag ik iemand een naald in een voodoopop steken. Ik opende mijn ogen om terug te komen, maar zag Xox met een doorgesneden keel. Zijn aanvaller lag dood bij een robot. Iemand kwam met een scherp voorwerp op mij af. Op dat moment zag ik Schiza uit haar lichaam komen. Ze rende naar mij, greep mijn hand en alles werd donker.

Za Tottimem nagle pojawił się dom z naszych czasów. Stał tak samo, lecz na ręce miał tylko siniak. Potem zobaczyłem go na siłowni. Z dłoni wypadała mu sztanga, a w tym samym miejscu bolało zerwane ścięgno. Następnie widziałem kogoś wbijającego igłę w lalkę voodoo. Otworzyłem oczy, aby wrócić, lecz zobaczyłem Xoxa z przeciętym gardłem. Jego napastnik leżał martwy przy robocie. Ktoś zbliżał się do mnie z ostrym przedmiotem. W tej chwili ujrzałem Schizę wychodzącą z ciała. Podbiegła, złapała mnie za rękę i wszystko pociemniało.