Dron nad plażą

We lopen naar het strand en proberen de vijanden te vermijden. Bij ieder geluid luister ik gespannen. Als het donker wordt, zijn er bovendien wilde dieren. Toch voelt lopen beter dan ergens blijven wachten. Eindelijk komen we uit het bos. Het schip ligt ongeveer twee kilometer rechts van ons. We beginnen te rennen en te zwaaien. Misschien zien de robots ons. Mijn lichaam is uitgeput, maar ik wil niet vlak voor de finish opgeven. Langs het water liggen veel kwallen. Ook die kunnen we nu niet gebruiken. Iedere stap lijkt een nieuwe moeilijkheid.

Idziemy w stronę plaży, próbując ominąć wrogów. Przy każdym dźwięku nasłuchuję w napięciu. Kiedy się ściemni, dochodzą jeszcze dzikie zwierzęta. Mimo to marsz wydaje się lepszy niż czekanie w jednym miejscu. Wreszcie wychodzimy z lasu. Statek leży jakieś dwa kilometry na prawo od nas. Zaczynamy biec i machać. Może roboty nas zauważą. Ciało jest wyczerpane, ale nie chcę poddać się tuż przed metą. Wzdłuż wody leży dużo meduz. Ich też nam teraz nie potrzeba. Każdy krok wydaje się nową trudnością.

Heeft de aanval het schip al bereikt? Misschien komt er ook een groep vanuit het noorden. Ik weet niet wie nog veilig is. Dan verschijnt er iets groots in de lucht. Eerst lijkt het een enorme vogel, misschien een condor. Maar het is een drone. Arara schrikt van het apparaat en van de stem die eruit komt. Ik herken Adori. Hij vraagt wat er aan de hand is. Eindelijk kan ik iemand bereiken die ons kan helpen. Ik probeer snel te vertellen dat we aangevallen zijn en dat de stad in gevaar is.

Czy atak dotarł już do statku? Może jakaś grupa nadchodzi również od północy. Nie wiem, kto nadal jest bezpieczny. Wtedy na niebie pojawia się coś dużego. Najpierw przypomina ogromnego ptaka, może kondora. Ale to dron. Arara boi się urządzenia i dobiegającego z niego głosu. Rozpoznaję Adoriego. Pyta, co się dzieje. Wreszcie mogę dotrzeć do kogoś, kto nam pomoże. Próbuję szybko wyjaśnić, że zostaliśmy zaatakowani, a miastu grozi niebezpieczeństwo.

‘Hebben we nog wapens aan boord, voor aanvallen van piraten?’ vraag ik. Adori zegt dat die er zijn. Ze zijn nooit gebruikt en liggen stof te verzamelen. Ik vraag of de drone ons kan meenemen. Dat kan alleen als wij eraan hangen, legt hij uit, en dat is gevaarlijk. We hebben weinig keuze. Te voet kost het te veel tijd. Ik vraag hem ondertussen zo veel mogelijk bewapende robots klaar te maken. We kunnen op hun rug verder naar de stad. Dit is geen klein gevecht meer. Als we niets doen, kunnen er heel veel mensen sterven.

„Mamy jeszcze na pokładzie broń na wypadek ataków piratów?” — pytam. Adori odpowiada, że tak. Nigdy jej nie używano i leży zakurzona. Pytam, czy dron może nas zabrać. To możliwe tylko wtedy, gdy się go uczepimy, wyjaśnia, a to niebezpieczne. Mamy niewielki wybór. Piesza droga zajmie zbyt wiele czasu. Proszę go, żeby tymczasem przygotował jak najwięcej uzbrojonych robotów. Na ich plecach możemy ruszyć dalej do miasta. To już nie jest mała bójka. Jeśli nic nie zrobimy, może zginąć bardzo wielu ludzi.

Adori begrijpt de ernst van de situatie en gaat aan het werk. Terwijl we worden opgehaald, probeer ik te bedenken waar de robots bij de grens zijn. Misschien hebben de vijanden hen naar de andere kant van de heuvel gelokt. Wij vertrouwden op hun bewaking, maar iemand kan daar rekening mee hebben gehouden. De aanval lijkt ineens veel beter voorbereid dan ik eerst dacht. Het zijn nog steeds mijn vermoedens. Ik heb niet gezien wat er aan de grens gebeurd is. Toch wil ik geen tijd verliezen door op zekerheid te wachten.

Adori rozumie powagę sytuacji i zabiera się do pracy. Kiedy dron nas zabiera, próbuję wymyślić, gdzie są roboty pilnujące granicy. Może wrogowie zwabili je na drugą stronę wzgórza. Ufaliśmy ich straży, ale ktoś mógł to uwzględnić. Nagle atak wydaje się znacznie lepiej przygotowany, niż początkowo myślałem. To nadal moje przypuszczenia. Nie widziałem, co wydarzyło się na granicy. Mimo to nie chcę tracić czasu, czekając na pewność.

We bereiken het schip. Er staan al twintig robots klaar, met vuurwapens en apparatuur om in het donker te zien. Na de chaos in de grot ziet alles er hier bijna onwerkelijk georganiseerd uit. Ik ben nog steeds gewond en moe, maar we hebben nu hulp die eerder ontbrak. Arara is bij mij gebleven. We moeten zo snel mogelijk terug naar de mensen die gevaar lopen. Ik weet niet wat er met Tottim en Xox is gebeurd. Die onzekerheid maakt wachten onmogelijk. Nu zullen we zien wie er nog een kans heeft, denk ik, terwijl ik naar de robots kijk.

Docieramy do statku. Czeka już dwadzieścia robotów, z bronią palną i sprzętem do widzenia w ciemności. Po chaosie w jaskini wszystko tutaj wydaje się niemal nierealnie uporządkowane. Nadal jestem ranny i zmęczony, ale mamy teraz pomoc, której wcześniej brakowało. Arara została przy mnie. Musimy jak najszybciej wrócić do ludzi, którym grozi niebezpieczeństwo. Nie wiem, co stało się z Tottimem i Xoxem. Ta niepewność nie pozwala czekać. Teraz zobaczymy, kto jeszcze ma szansę, myślę, patrząc na roboty.