Cisza po burzy

‘Arara, klim op zijn rug en houd je goed vast!’ zei ik. ‘Je zult horen hoe een geweer je naam uitspreekt!’ Ze begreep niet waarover ik het had. Het was inmiddels donker. Waar wilden we naartoe rennen als we niets meer konden zien? Ik vertelde haar dat de robots ook in het donker konden kijken. Een geweer was een wapen. Ze hoefde niet bang te zijn, al zou het wel veel lawaai maken. We vertrokken met de gewapende machines van het schip en waren al snel door het donkere oerwoud heen.

„Arara, wskakuj na jego plecy i trzymaj się mocno!” — powiedziałem. „Usłyszysz, jak karabin wypowiada twoje imię!” Nie rozumiała, o czym mówię. Zrobiło się już ciemno. Dokąd chcieliśmy biec, skoro nic nie widzieliśmy? Wyjaśniłem, że roboty widzą również w ciemności. Karabin to broń. Nie musiała się bać, choć miało być głośno. Wyruszyliśmy ze statku z uzbrojonymi maszynami i szybko przedostaliśmy się przez ciemną dżunglę.

Een deel van de stad stond in brand. In de verte hoorden we nog steeds mensen vechten. Maar waar waren de robots die ons hadden moeten beschermen? Ik kon niet geloven dat ze allemaal vernietigd waren. Misschien waren ze bij de grens bijeengekomen en daarna verder gelokt. Als de vijand niemand in hun buurt had aangevallen, konden ze op een andere manier afgeleid zijn. Terwijl zij aan de andere kant van de berg stonden, was een tweede groep misschien de stad binnengevallen. Het was een verklaring, geen zekerheid. Toch voelde ik mij met onze nieuwe groep machines al veel rustiger.

Część miasta płonęła. W oddali nadal słyszeliśmy walkę. Ale gdzie były roboty, które miały nas chronić? Nie mogłem uwierzyć, że wszystkie zniszczono. Może zebrały się przy granicy, a następnie zwabiono je dalej. Jeśli przeciwnik nie zaatakował nikogo w ich pobliżu, mógł odwrócić ich uwagę inaczej. Gdy stały po drugiej stronie góry, druga grupa być może wtargnęła do miasta. Było to wyjaśnienie, nie pewność. Mimo wszystko przy nowej grupie maszyn czułem się już dużo spokojniej.

Ik beval de robots hun wapens klaar te maken en goed te luisteren. Er waren drie groepen mensen. De eerste bestond uit ons, de mensen van het schip. De tweede leek op ons, maar droeg andere kleding. De derde groep bestond uit de grotere aanvallers die de anderen hadden aangevallen. Konden de machines die groepen onderscheiden? ‘Groepen herkend,’ antwoordden ze. Ik gaf bevel op de aanvallers te schieten. Als hun munitie op was, moesten ze hen op een andere manier doden. Daarna moesten ze contact zoeken met de andere robots. Die moesten ergens in de omgeving zijn. Ze moesten terugkomen om de stad te helpen.

Kazałem robotom przygotować broń i uważnie słuchać. Były tu trzy grupy ludzi. Pierwszą stanowiliśmy my, ludzie ze statku. Druga była podobna do nas, ale nosiła inne ubrania. Trzecią stanowili więksi napastnicy, którzy zaatakowali pozostałych. Czy maszyny potrafiły odróżnić te grupy? „Grupy rozpoznane” — odpowiedziały. Rozkazałem strzelać do napastników. Gdy skończy im się amunicja, miały zabijać ich w inny sposób. Następnie miały nawiązać kontakt z pozostałymi robotami. Musiały znajdować się gdzieś w okolicy. Miały wrócić i pomóc miastu.

De machines kwamen in beweging. We hoorden schoten en het geluid van hydraulische onderdelen, alsof een enorme fabriek ineens werd aangezet. Ik vroeg mij vooral af hoeveel van onze mensen nog leefden. Hadden zij zich kunnen verbergen? De leider was geen dwaas; de strijders moesten toch een verdedigingsplan hebben gehad. Over de afloop van het gevecht maakte ik mij nauwelijks nog zorgen. In gedachten berekende ik hoe snel de robots hun doelen konden herkennen en met een gericht schot doden. Ongeveer één seconde per vijand, dacht ik, plus de tijd om het volgende doel te bereiken. Kort daarna werd het stil. Stilte na de storm. Een nieuwe dag, nieuwe mensen en nieuwe uitdagingen.

Maszyny ruszyły. Słyszeliśmy strzały i pracę elementów hydraulicznych, jakby nagle uruchomiono ogromną fabrykę. Zastanawiałem się przede wszystkim, ilu naszych ludzi przeżyło. Czy zdołali się ukryć? Wódz nie był głupcem; wojownicy musieli mieć jakiś plan obrony. O wynik walki prawie się już nie martwiłem. W myślach obliczałem, jak szybko roboty rozpoznają cele i zabijają je celnym strzałem. Około sekundy na przeciwnika, myślałem, plus czas dotarcia do następnego celu. Niedługo potem zapadła cisza. Cisza po burzy. Nowy dzień, nowi ludzie i nowe wyzwania.