Przegrana i powrót na statek

De opkomst bedroeg veertig procent. De Partij van de Leider was teruggevallen tot vijftien procent van de stemmen; de Elektrocraten hadden dertig procent behaald en het Bosplatform won met vijfenvijftig procent. Ik klapte en hoopte dat we spoedig naar huis mochten. Mijn ogen vielen bijna dicht. Natuurlijk zou iemand willen weten hoe ik me als verliezer voelde. Eigenlijk uitstekend, maar zo’n kort antwoord zou waarschijnlijk niet volstaan. De winnaars sprongen van vreugde. Laat ze maar springen, dacht ik: morgen moesten zij werken, terwijl ik tot de middag kon uitslapen. Aan hun dankwoorden schonk ik nauwelijks aandacht. Hun kiezers zouden er vermoedelijk net zoveel wijzer van worden als ik door niet te luisteren.

Frekwencja wyniosła czterdzieści procent. Partia Wodza spadła do piętnastu procent głosów, Elektrokraci zdobyli trzydzieści, a Platforma Leśna zwyciężyła z wynikiem pięćdziesięciu pięciu procent. Klaskałem, licząc, że niedługo pójdziemy do domu. Oczy niemal same mi się zamykały. Oczywiście ktoś zechce zapytać, jak czuję się jako przegrany. Właściwie świetnie, ale taka krótka odpowiedź pewnie nie wystarczy. Zwycięzcy podskakiwali z radości. Niech skaczą — pomyślałem — jutro oni będą pracować, a ja mogę spać do południa. Prawie nie słuchałem podziękowań. Ich wyborcy zapewne dowiedzą się z nich tyle samo, co ja z niesłuchania.

De robots concludeerden dat ze bij de volgende verkiezingen kennelijk dezelfde retorische middelen moesten inzetten als de mensen. Daarna feliciteerde onze leider de overwinnaars. Hij zou persoonlijk op de uitvoering van iedere belofte toezien, zodat de bevolking werkelijk kreeg waarvoor ze had gekozen. Bij de uitgang hield een journaliste me tegen. Hoe voelde het om de minste steun te hebben? Goed, antwoordde ik, al had het beter gekund. Waar ik naartoe ging? Naar vergaderingen natuurlijk, er moest gewerkt worden! Ik glimlachte breed. Die afspraken zouden vandaag plaatsvinden in mijn eigen bed, uitsluitend met mezelf. Ik ging naar huis en sliep tot de volgende dag.

Roboty uznały, że w następnych wyborach najwyraźniej muszą użyć takich samych środków retorycznych jak ludzie. Potem nasz wódz pogratulował zwycięzcom. Miał osobiście pilnować realizacji każdej obietnicy, aby ludność rzeczywiście dostała to, na co zagłosowała. Przy wyjściu zatrzymała mnie dziennikarka. Jak się czułem z najmniejszym poparciem? Dobrze, odpowiedziałem, choć mogło być lepiej. Dokąd szedłem? Oczywiście na spotkania, trzeba pracować! Uśmiechnąłem się szeroko. Dzisiejsze spotkania miały odbyć się w moim łóżku, wyłącznie ze mną samym. Wróciłem do domu i spałem do następnego dnia.

Tottim, Xox en Adori wekten me met hun geklop. Ik voelde me verrassend energiek. Toen ze voorstelden aan het werk te gaan, hield ik hen tegen. We konden de nieuwe bestuurders beter even hun eigen problemen laten oplossen. Als wij ons overal vertoonden, zouden ze straks beweren dat hun plannen door onze tegenwerking waren mislukt. Ik stelde voor het containerschip te bezoeken, herinneringen op te halen en ons oude eten weer eens te proeven. Bovendien begon ik een plan voor een eventuele noodsituatie te zien. Ze moesten hun telefoons opladen; commentaar op de politiek kon wel wachten tot de avond. Eerst wilden we weten of ons vroegere onderkomen er nog stond.

Obudzili mnie pukaniem Tottim, Xox i Adori. Czułem się zaskakująco pełen energii. Gdy zaproponowali pracę, powstrzymałem ich. Lepiej było przez chwilę pozwolić nowym rządzącym samodzielnie rozwiązywać problemy. Gdybyśmy wszędzie się pokazywali, potem twierdziliby, że ich plany nie wyszły przez nasze przeszkadzanie. Zaproponowałem odwiedziny na kontenerowcu, wspominanie dawnych czasów i spróbowanie starego jedzenia. Zaczynałem też dostrzegać plan na wypadek zagrożenia. Mieli naładować telefony; komentowanie polityki mogło poczekać do wieczora. Najpierw chcieliśmy sprawdzić, czy nasze dawne schronienie nadal stoi.

Voor het schip lagen evacuatievlotten. De toegang naar boven was inmiddels volledig aangelegd en veel gemakkelijker te gebruiken. Ik vroeg me af of we opnieuw zouden kunnen uitvaren wanneer het waterpeil steeg. Aan de reling bleven we zwijgend staan. Het leek alsof we hier gisteren waren aangekomen, hoewel er sindsdien op het land zoveel was gebeurd. De zeereis had me destijds uitgeput; nu miste ik haar soms. Waarom begonnen we bepaalde dingen pas te waarderen wanneer terugkeren onmogelijk was? Zelfs een muziekstuk dat ik aanvankelijk oversloeg, kon na verloop van tijd een van mijn lievelingsnummers worden. Misschien had de geest tijd nodig om iets waardevols te herkennen.

Przed statkiem leżały tratwy ewakuacyjne. Droga na górę była już ukończona i znacznie wygodniejsza. Zastanawiałem się, czy moglibyśmy znowu odpłynąć, gdyby podniósł się poziom wody. Zatrzymaliśmy się w milczeniu przy barierce. Wydawało się, że dotarliśmy tu wczoraj, chociaż od tego czasu na lądzie wydarzyło się tak wiele. Morska wyprawa wtedy mnie wyczerpała, a teraz chwilami za nią tęskniłem. Dlaczego niektóre rzeczy zaczynaliśmy doceniać dopiero wtedy, gdy powrót był niemożliwy? Nawet utwór, który początkowo przełączałem, z czasem mógł stać się jednym z ulubionych. Może umysł potrzebował czasu, żeby rozpoznać coś wartościowego.

Ik dacht dat het bij menselijke relaties niet anders ging. Liefde ontstond volgens mij vaak geleidelijk, ondanks alle sprookjes waarin ze meteen volledig aanwezig was. Misschien begreep Schiza in haar vreemde visioenen daar een regelmaat in die mij ontging. Hoe dan ook, dit bezoek voelde goed en ik had geen haast om terug te keren. We hadden hier eerder geslapen; waarom zouden we dat niet opnieuw doen? Ik vroeg of de anderen langer wilden blijven. Niemand had bezwaar. Boven konden we kijken wat er in de tussentijd was gaan groeien. Iemand verlangde naar een gewone tomaat. Daarna zouden we de containers doorzoeken: misschien lag er nog iets interessants tussen alle achtergebleven spullen.

Pomyślałem, że z ludzkimi relacjami jest podobnie. Według mnie miłość często powstawała stopniowo, wbrew baśniom, w których od razu była w pełni obecna. Może Schiza w swoich dziwnych wizjach rozumiała jakąś prawidłowość, która mi umykała. Tak czy inaczej, te odwiedziny były przyjemne i nie spieszyło mi się wracać. Wcześniej tutaj spaliśmy — dlaczego nie zrobić tego ponownie? Zapytałem, czy pozostali chcą zostać dłużej. Nikt nie protestował. Na górze mogliśmy zobaczyć, co w międzyczasie wyrosło. Ktoś tęsknił za zwykłym pomidorem. Potem mieliśmy przeszukać kontenery: może pośród pozostawionych rzeczy zostało coś ciekawego.