Krzyk w jaskini

De kreet komt niet van een danseres die plezier heeft. In de grot is een aanval begonnen. Gewapende mannen komen uit de andere kant van het gangenstelsel. De leider had ons verteld dat de tunnels met elkaar verbonden zijn. Toch dachten wij dat deze plek was gecontroleerd en veilig was. Nu zie ik ongeveer vijftig krijgers. Ze zijn groter en sterker dan de mensen die voor ons kamp zorgen. Er ontstaat paniek. Mensen rennen weg, maar niet iedereen kan ontsnappen. De vrouw en ik blijven verborgen in de donkere tunnel.

Krzyk nie pochodzi od tancerki, która dobrze się bawi. W jaskini rozpoczął się atak. Uzbrojeni mężczyźni wychodzą z drugiej strony systemu korytarzy. Wódz mówił nam, że tunele łączą się ze sobą. A jednak uważaliśmy, że to miejsce sprawdzono i jest bezpieczne. Widzę teraz około pięćdziesięciu wojowników. Są więksi i silniejsi od ludzi obsługujących nasz obóz. Wybucha panika. Ludzie uciekają, ale nie wszystkim się to udaje. Kobieta i ja pozostajemy ukryci w ciemnym tunelu.

Tottim en Xox zijn met anderen gaan jagen. Misschien horen ze de aanval en kunnen ze wegkomen. Misschien lopen ze juist recht naar de aanvallers toe. Ik weet het niet en kan hen niet waarschuwen. Met zo veel sterke, gewapende tegenstanders zouden we nauwelijks een kans hebben. Vanuit mijn schuilplaats zie ik hoe twee mensen uit ons kamp worden mishandeld en gedood. Ik wil niet kijken, maar mijn ogen blijven op hen gericht. Het lijkt onmogelijk dat dezelfde grot een paar ogenblikken geleden nog vol muziek en rust was.

Tottim i Xox poszli z innymi polować. Może usłyszą atak i zdołają uciec. A może właśnie idą prosto na napastników. Nie wiem i nie mogę ich ostrzec. Z tak licznymi, silnymi i uzbrojonymi przeciwnikami prawie nie mielibyśmy szans. Z kryjówki widzę, jak dwie osoby z naszego obozu są maltretowane i zabijane. Nie chcę patrzeć, lecz nie umiem oderwać wzroku. Wydaje się niemożliwe, że jeszcze przed chwilą ta sama jaskinia była pełna muzyki i spokoju.

Mijn maag trekt samen. Ik word misselijk, moet overgeven en ben bang dat iemand het hoort. Ademen wordt moeilijk. Ik probeer zo weinig mogelijk geluid te maken. Wanneer ik naast mij kijk, is de vrouw verdwenen. Waarschijnlijk is ze verder de tunnel in gegaan. Ik durf haar niet te roepen. Buiten komen meer mannen terug uit het bos. Ze slepen iets door het gras, maar ik kan niet zien wat het is. Bij de uitgang staan ongeveer tien boogschutters. Is een van mijn vrienden gevangen? De gedachte alleen maakt me nog banger.

Żołądek mi się ściska. Robi mi się niedobrze, wymiotuję i boję się, że ktoś to usłyszy. Trudno mi oddychać. Próbuję wydawać jak najmniej dźwięków. Kiedy patrzę obok, kobiety już nie ma. Prawdopodobnie poszła dalej w tunel. Nie odważę się jej zawołać. Z lasu wracają kolejni mężczyźni. Wloką coś przez trawę, lecz nie widzę co. Przy wyjściu stoi około dziesięciu łuczników. Czy któryś z moich przyjaciół został schwytany? Sama ta myśl jeszcze bardziej mnie przeraża.

Ik denk aan de mensen die we voor onze vakantie hebben meegenomen. Twee van hen zijn voor mijn ogen gestorven. Was dit gebeurd als wij geen uitstapje hadden georganiseerd? Dat schuldgevoel komt boven op mijn angst. Ik moet de vrouw vinden voordat zij onverwacht een geluid maakt en ons verraadt. Er verschijnt nog een grote groep krijgers. Hier blijven betekent wachten tot ze ons ontdekken. Ik draai me voorzichtig opzij. Links is nog wat licht van het kamp; rechts wordt de tunnel helemaal donker. Met uitgestrekte armen zoek ik mijn weg langs de wand.

Myślę o ludziach, których zabraliśmy na nasze wakacje. Dwoje zginęło na moich oczach. Czy doszłoby do tego, gdybyśmy nie zorganizowali wycieczki? Do strachu dochodzi poczucie winy. Muszę znaleźć kobietę, zanim niespodziewanie wyda jakiś dźwięk i nas zdradzi. Pojawia się jeszcze jedna duża grupa wojowników. Pozostanie tutaj oznacza czekanie, aż nas odkryją. Ostrożnie obracam się bokiem. Z lewej jeszcze dociera trochę światła z obozu; z prawej tunel staje się całkiem ciemny. Wyciągając ręce, szukam drogi wzdłuż ściany.

Ik zet mijn voet op iets dat beweegt. Meteen verstijf ik. Is het de vrouw, of zit hier een dier? Als ik schreeuw, weten de mannen waar we zijn. Als ik niets doe, kan het misschien erger worden. Ik blijf even staan en probeer iets te herkennen in de duisternis. Dan voelt het alsof een hand mijn enkel vastpakt. In mijn hoofd verschijnen allerlei verschrikkelijke mogelijkheden. Ik wil mijn voet wegtrekken, maar weet niet waar ik hem veilig kan neerzetten. Eindelijk hoor ik vlak bij mij een zachte stem. ‘Ik ben het,’ zegt de vrouw.

Stawiam stopę na czymś, co się porusza. Natychmiast sztywnieję. Czy to kobieta, czy siedzi tutaj jakieś zwierzę? Jeśli krzyknę, mężczyźni dowiedzą się, gdzie jesteśmy. Jeśli nic nie zrobię, może być jeszcze gorzej. Zatrzymuję się i próbuję rozpoznać cokolwiek w ciemności. Wtedy czuję, jakby jakaś dłoń chwyciła mnie za kostkę. W głowie pojawiają się najstraszniejsze możliwości. Chcę cofnąć nogę, ale nie wiem, gdzie mogę ją bezpiecznie postawić. Wreszcie tuż obok słyszę cichy głos. „To ja” — mówi kobieta.