Śniadanie za pomoc?

Ik word vroeg wakker en wrijf in mijn ogen. Ik wil afscheid nemen van de sjamane, maar zij is niet thuis. Daarom ga ik met mijn robot op weg. Op de markt krijg ik honger. Een ontbijt zou fijn zijn, maar ik heb niets om te ruilen. Geld zou hier trouwens ook niet helpen. Mijn robot is het enige waardevolle dat ik bij me heb. Toch ga ik hem natuurlijk niet voor twee stukken vlees verkopen. Er moet een andere oplossing zijn.

Budzę się wcześnie i przecieram oczy. Chcę pożegnać się z szamanką, ale nie ma jej w domu. Dlatego ruszam z robotem w drogę. Na targu robię się głodny. Śniadanie byłoby miłe, lecz nie mam nic na wymianę. Zresztą pieniądze też by tu nie pomogły. Robot jest jedyną cenną rzeczą, którą mam przy sobie. Oczywiście nie sprzedam go jednak za dwa kawałki mięsa. Musi być inne rozwiązanie.

Ik vraag me af hoe de jagers hier op vakantie gaan. Nemen ze twintig kilo hout mee om onderweg een vis te kopen? Of zeggen ze: ‘Tijd om uit te rusten! Ik laad alleen nog tien zakken zout op mijn kar.’ Na twee weken reizen zien ze dan eindelijk hun gereedschap weer. Wat fijn om thuis te zijn! Misschien hebben ze helemaal geen vakantie nodig. Hun gewone leven lijkt voor mij al een soort rust. Maar van deze gedachten wordt mijn maag niet voller.

Zastanawiam się, jak tutejsi myśliwi jeżdżą na wakacje. Zabierają dwadzieścia kilogramów drewna, żeby kupić po drodze rybę? A może mówią: „Czas odpocząć! Załaduję tylko na wóz dziesięć worków soli”. Po dwóch tygodniach podróży wreszcie znowu widzą swoje narzędzia. Jak dobrze być w domu! Może w ogóle nie potrzebują wakacji. Ich zwyczajne życie już wydaje mi się pewnym rodzajem odpoczynku. Jednak od tych myśli mój żołądek nie staje się pełniejszy.

Dan zie ik een vrouw die vuur probeert te maken. Ze wrijft iets tussen haar handen. Haar handen zien er pijnlijk uit. ‘Goedemorgen, kunnen wij helpen?’ vraag ik. ‘Mijn vriend is heel goed in vuur maken.’ Ze vindt dat een uitstekend idee. De robot maakt meteen vuur. Ik wacht op een aanbod: misschien eten, misschien iets om mee te handelen. De vrouw glimlacht. ‘Wat fijn, zulke gratis hulp! Zelf was ik nog tien minuten bezig geweest. Bedankt, jongens.’ Meer krijg ik niet.

Wtedy widzę kobietę próbującą rozpalić ogień. Pociera coś w dłoniach. Jej ręce wyglądają na obolałe. „Dzień dobry, możemy pomóc?” — pytam. „Mój kolega świetnie rozpala ogień”. Uważa, że to doskonały pomysł. Robot od razu roznieca ogień. Czekam na propozycję: może jedzenie, może coś do handlu. Kobieta się uśmiecha. „Jak dobrze skorzystać z takiej darmowej pomocy! Sama męczyłabym się jeszcze dziesięć minut. Dzięki, chłopaki”. Nie dostaję nic więcej.

Vandaag gaat het blijkbaar minder goed dan gisteren. Misschien ben ik gewoon moe van al dat handelen en bewaken. Dan zie ik twee mannen die een gewonde vrouw naar boven dragen. Haar knie is ernstig beschadigd. Ik loop naar hen toe. ‘Wat is er gebeurd? Misschien kan ik helpen.’ De vrouw antwoordt boos: ‘Jullie hebben al genoeg geholpen!’ Dat begrijp ik niet. Ik heb toch niets met haar knie gedaan? Zij vertelt dat de sjamaan bij haar huis geen plaats meer heeft. Er liggen zelfs zieken buiten zijn tent.

Dzisiaj najwyraźniej idzie mi gorzej niż wczoraj. Może po prostu jestem zmęczony całym tym handlem i pilnowaniem. Wtedy widzę dwóch mężczyzn niosących pod górę ranną kobietę. Ma poważnie uszkodzone kolano. Podchodzę do nich. „Co się stało? Może mogę pomóc”. Kobieta odpowiada ze złością: „Już wystarczająco pomogliście!” Nie rozumiem. Przecież nic nie zrobiłem z jej kolanem. Opowiada, że szaman obok jej domu nie ma już miejsc. Chorzy leżą nawet przed jego namiotem.

Vier mensen van ons schip hebben hulp nodig, legt ze uit. Twee lieten tijdens het bouwen een zwaar stuk hout vallen en braken botten in hun voeten. Twee anderen brachten hen naar de stad, maar gleden bij de rivier uit en braken hun armen. Ook de kruiden tegen pijn zijn nu op. De sjamaan kan zijn patiënten niet alleen laten om nieuwe kruiden te halen. ‘Het was geen opzet,’ zeg ik. ‘Ik ken een sjamane. Ik zal proberen die kruiden te regelen. Rustig maar.’

Cztery osoby z naszego statku potrzebują pomocy, wyjaśnia. Dwie upuściły podczas budowy ciężki kawałek drewna i złamały kości w stopach. Dwie inne prowadziły je do miasta, lecz pośliznęły się przy rzece i złamały ręce. Skończyły się też zioła na ból. Szaman nie może zostawić pacjentów samych, żeby przynieść nowe. „Nie zrobili tego specjalnie” — mówię. „Znam szamankę. Spróbuję załatwić te zioła. Spokojnie”.