Niezwykła rozmówczyni

Ik kom bij de vrouw en mijn hond. Soms doet deze vrouw dingen die ik niet begrijp. Ik denk dan aan schizofrenie, maar ik ben geen arts. Niemand heeft bij haar zo'n ziekte vastgesteld. Zelf zegt ze dat ze gezond is. ‘Een leuke hond,’ zegt ze. ‘Maar je moet goed op hem letten. Hij kan zwemmen, maar je wilt hem toch niet uit het water halen?’ Ze heeft gelijk. Soms denk ik zo veel na dat ik Ares even niet meer zie. Ik bedank haar voor haar raad.

Podchodzę do kobiety i mojego psa. Ta kobieta czasem robi rzeczy, których nie rozumiem. Myślę wtedy o schizofrenii, ale nie jestem lekarzem. Nikt nie stwierdził u niej takiej choroby. Ona sama mówi, że jest zdrowa. „Fajny pies” — mówi. „Ale musisz dobrze go pilnować. Umie pływać, ale chyba nie chcesz wyciągać go z wody?” Ma rację. Czasem tak się zamyślam, że na chwilę tracę Aresa z oczu. Dziękuję jej za radę.

Ik vertel dat we teruggaan naar Tottim. Onderweg zal ik beter op Ares letten. ‘Ga je naar die knappe man? Misschien kom ik ook even langs om te praten.’ ‘Natuurlijk. Hij is aan het barbecueën. Dat is vast een ketodieet,’ zeg ik. ‘Goed, ik neem een Uber en kom jullie achterna.’ ‘Tot straks!’ Ik weet niet goed wat ik van haar moet denken. Misschien staat zij ver van onze wereld. Maar misschien kijken wij gewoon anders en is er niets mis met haar. We zullen zien wat ze vandaag doet.

Mówię, że wracamy do Tottima. Po drodze będę lepiej pilnował Aresa. „Idziesz do tego przystojniaka? Może też do was zajrzę pogadać”. „Oczywiście. On grilluje. To pewnie dieta keto” — mówię. „Dobrze, wezmę Ubera i was dogonię”. „Do zobaczenia!” Nie bardzo wiem, co o niej myśleć. Może jest daleko od naszego świata. Ale może po prostu inaczej patrzymy na rzeczy i nic jej nie jest. Zobaczymy, co dzisiaj zrobi.

Later zitten we samen op het dek, ongeveer tien meter van de rand van het schip. Voor ons ligt de zee. We eten, rusten uit en praten over van alles. Plotseling begint Ares hard naar haar te blaffen. We weten niet hoe ze heet. Ze geeft vaak een andere naam, alsof het een grap is. Maar haar gezicht blijft ernstig. We denken niet dat ze gevaarlijk is voor ons. We hopen dat ze ook zichzelf geen kwaad doet. Eigenlijk zijn er meer mensen die vreemd doen, denk ik.

Później siedzimy razem na pokładzie, około dziesięciu metrów od burty. Przed nami rozciąga się morze. Jemy, odpoczywamy i rozmawiamy o wszystkim. Nagle Ares zaczyna głośno na nią szczekać. Nie wiemy, jak się nazywa. Często podaje inne imię, jakby to był żart. Ale jej twarz pozostaje poważna. Nie sądzimy, żeby była dla nas niebezpieczna. Mamy nadzieję, że sobie też nie zrobi krzywdy. Właściwie więcej ludzi zachowuje się dziwnie, myślę.

Waarom blaft Ares? Soms speelt hij met haar alsof ze een oude vriendin is. Op andere momenten lijkt het alsof hij een andere persoon ziet. Als zij iets zegt dat voor mij niet klopt, gaan zijn haren vaak omhoog. Dan let ik goed op hen allebei. ‘Waarom eten jullie dat vlees?’ vraagt ze. ‘Kijk naar al die vissen! We hebben geen hengel nodig. Met een net kunnen we genoeg vangen voor iedereen.’ Ik denk meteen aan zalm: gebakken in boter, met citroenschil, peterselie en fijn gesneden knoflook.

Dlaczego Ares szczeka? Czasami bawi się z nią jak ze starą przyjaciółką. Kiedy indziej wygląda to tak, jakby widział inną osobę. Gdy ona mówi coś, co według mnie się nie zgadza, często jeży sierść. Wtedy uważnie pilnuję ich obojga. „Dlaczego jecie to mięso?” — pyta. „Spójrzcie na te wszystkie ryby! Nie potrzebujemy wędki. Siecią możemy złowić dość dla wszystkich”. Od razu myślę o łososiu: smażonym na maśle, ze skórką cytryny, pietruszką i drobno posiekanym czosnkiem.

Maar volgens ons is de laatste vis in 2050 opgegeten. We denken dat de vissen zijn verdwenen doordat mensen er te veel vingen. ‘Jullie hebben veel fantasie!’ zegt ze lachend. ‘Reizen jullie vaak door de tijd? Ik ga in 2200 trouwen.’ ‘Maar het is nu 2055,’ zegt Tottim. Hij kijkt over zijn bril en eet verder van zijn worst. Heel rustig vraagt hij: ‘Welk jaar is het volgens jou, prinses?’ ‘Bedoel je de Juliaanse of de Gregoriaanse kalender, prins?’ vraagt ze met hetzelfde gezicht.

Ale według nas ostatnią rybę zjedzono w 2050 roku. Sądzimy, że ryby zniknęły, bo ludzie łowili ich za dużo. „Macie niezłą fantazję!” — mówi ze śmiechem. „Często podróżujecie w czasie? Ja wychodzę za mąż w 2200 roku”. „Ale teraz jest 2055” — mówi Tottim. Patrzy znad okularów i dalej je kiełbasę. Bardzo spokojnie pyta: „Który rok jest według ciebie, księżniczko?” „Masz na myśli kalendarz juliański czy gregoriański, książę?” — pyta z taką samą miną.

Opeens kijkt ze naar rechts, staat op en loopt weg. Ze zegt dat ze even op het zand naar reggae gaat luisteren. Ze wil ontspannen en komt zo terug. Ik blijf onzeker. Ze lijkt niet iemand die alleen maar zomaar iets zegt. Het is alsof zij echt ziet en hoort wat ze beschrijft. Wij blijven zitten en kijken haar na, deze vrouw die over de toekomst praat.

Nagle spogląda w prawo, wstaje i odchodzi. Mówi, że idzie na chwilę na piasek posłuchać reggae. Chce się odprężyć i zaraz wróci. Nadal nie mam pewności. Nie wygląda na kogoś, kto po prostu mówi cokolwiek. Jest tak, jakby naprawdę widziała i słyszała to, co opisuje. Siedzimy dalej i patrzymy za tą kobietą, która mówi o przyszłości.