Czy gdzieś jest jeszcze ląd?

‘Komen we ooit ergens aan?’ vraag ik. ‘Ligt alles onder water? Al dat ijs kan toch niet de hele aarde bedekken?’ Tottim denkt ook dat er nog land is. ‘We krijgen langzaam weer contact met een satelliet. Misschien kunnen we dan zien wat er voor ons ligt.’ Dat geeft mij hoop, maar we weten nog niets zeker. ‘En als er niets is? Dan moeten we toch een oplossing zoeken.’

„Czy kiedykolwiek gdzieś dopłyniemy?” — pytam. „Czy wszystko jest pod wodą? Cały ten lód chyba nie mógł zalać całej Ziemi?” Tottim też sądzi, że ląd jeszcze istnieje. „Powoli odzyskujemy kontakt z satelitą. Może wtedy zobaczymy, co jest przed nami”. To daje mi nadzieję, ale jeszcze niczego nie wiemy na pewno. „A jeśli niczego nie ma? Musimy przecież poszukać rozwiązania”.

Tottim kijkt mij aan. ‘Heb je het hier slecht? Je hebt eten. Je hoeft niet vroeg op te staan. Het klimaat is warmer en het weer is mooi!’ ‘Ja, maar voordat alles veranderde, dachten we ook dat we niets hoefden te doen.’ Ik heb veel over het water nagedacht. Ik weet dat Tottim grapjes zal maken. Toch vertel ik hem dat ik aan de Bijbel moest denken. Daar staat ook een verhaal over een grote vloed.

Tottim patrzy na mnie. „Jest ci tu źle? Masz jedzenie. Nie musisz wcześnie wstawać. Klimat jest cieplejszy i pogoda jest piękna!” „Tak, ale zanim wszystko się zmieniło, też myśleliśmy, że nic nie musimy robić”. Dużo rozmyślałem o wodzie. Wiem, że Tottim będzie żartował. Mimo to mówię mu, że przypomniała mi się Biblia. W niej też jest opowieść o wielkim potopie.

‘Volgens sommige mensen lijkt dat verhaal op een veel ouder verhaal van de Sumeriërs,’ zeg ik. ‘Denk je dat Mozes het heeft gekopieerd?’ vraagt Tottim lachend. ‘Hoeveel kostten tien kopieën toen?’ ‘Nee, luister nou! Dat oudere verhaal had volgens mij meer details. Sommige dingen waren anders. Ik bedoel dat er in verschillende delen van de wereld zulke verhalen bestaan. Ook in oude Griekse verhalen komt veel water.’ Ik vraag me af waarom hetzelfde onderwerp zo vaak terugkomt.

„Według niektórych ta opowieść przypomina znacznie starszą historię Sumerów” — mówię. „Myślisz, że Mojżesz ją skserował?” — pyta ze śmiechem Tottim. „Ile kosztowało wtedy dziesięć kopii?” „Nie, posłuchaj! Tamta starsza historia miała według mnie więcej szczegółów. Pewne rzeczy były inne. Chodzi mi o to, że takie historie istnieją w różnych częściach świata. Także w dawnych opowieściach greckich pojawia się wielka woda”. Zastanawiam się, dlaczego ten sam temat wraca tak często.

‘Heeft je hond Ares je dat verteld?’ ‘Ja, hij zei ongeveer dit.’ Ik blaf even als een boze hond. Onze gesprekken zijn nooit helemaal serieus. ‘Laat me uitpraten en geef me een klein flesje. Anders houd ik dit gesprek niet vol!’ Dan probeer ik mijn idee uit te leggen. Misschien gaan die oude verhalen over echte gebeurtenissen, maar op verschillende tijden. Er zijn verschillen en er zijn dingen die terugkomen. Volgens mijn idee spelen mensen zelf steeds een belangrijke rol in zo'n ramp.

„Twój pies Ares ci to opowiedział?” „Tak, powiedział mniej więcej tak”. Przez chwilę szczekam jak zły pies. Nasze rozmowy nigdy nie są całkiem poważne. „Daj mi dokończyć i podaj małą butelkę. Inaczej nie wytrzymam tej rozmowy!” Potem próbuję wyjaśnić swój pomysł. Może te dawne opowieści dotyczą prawdziwych wydarzeń, ale z różnych okresów. Są między nimi różnice i rzeczy, które się powtarzają. Według mojego pomysłu ludzie za każdym razem sami odgrywają ważną rolę w takiej katastrofie.

Ook vóór onze ramp waren er veel berichten en waarschuwingen. Daarin ging het over wat mensen met de aarde deden. ‘En in die oude verhalen stuurden ze vogels weg om land te zoeken,’ zegt Tottim. ‘Misschien kunnen wij pratende papegaaien sturen. Als ze terugkomen, vertellen ze ons alles!’ Hij lacht, maar ik maak me zorgen. Ons eten raakt ooit op. Als dingen een cyclus hebben, kunnen we misschien iets voorspellen. Ik heb een idee, maar het is moeilijk uit te leggen. Eerst ga ik met Ares wandelen en nadenken. Later praten we verder.

Także przed naszą katastrofą pojawiało się wiele wiadomości i ostrzeżeń. Mówiono w nich o tym, co ludzie robili z Ziemią. „A w tamtych dawnych historiach wypuszczali ptaki, żeby szukały lądu” — mówi Tottim. „Może my możemy wysłać gadające papugi. Kiedy wrócą, opowiedzą nam wszystko!” On się śmieje, ale ja się martwię. Nasze jedzenie kiedyś się skończy. Jeśli rzeczy mają swój cykl, może możemy coś przewidzieć. Mam pomysł, ale trudno go wyjaśnić. Najpierw idę na spacer z Aresem, żeby pomyśleć. Później porozmawiamy dalej.