Jakbyśmy już się znali

We gaan nog even slapen. De robots blijven bij de twee mannen waken. Het eerste gesprek was vriendelijk, maar we weten nog steeds niet precies wie zij zijn of waar we zijn. Toch ben ik niet bang om met hen de jungle in te gaan. Wanneer de ochtend komt, eten we eerst samen op het strand. Ik kijk ondertussen naar onze nieuwe kennissen.

Kładziemy się jeszcze na chwilę spać. Roboty nadal pilnują obu mężczyzn. Pierwsza rozmowa była przyjazna, ale wciąż nie wiemy dokładnie, kim oni są ani gdzie jesteśmy. Mimo to nie boję się wejść z nimi do dżungli. Kiedy przychodzi poranek, najpierw wspólnie jemy na plaży. W tym czasie przyglądam się naszym nowym znajomym.

Vooral Azbi trekt mijn aandacht. Er is iets bekends in zijn ogen. Heb ik hem eerder ontmoet? Ik kan niet zeggen waarom ik dat denk. Hij kijkt soms ook naar mij alsof hij mij ergens van kent. Het voelt niet helemaal als een gewone ontmoeting. Eerder alsof we ooit tegenover elkaar hebben gestaan. Misschien hebben we zelfs met elkaar gevochten. Maar ik weet het niet. Er is geen duidelijke herinnering.

Szczególnie Azbi przyciąga moją uwagę. W jego oczach jest coś znajomego. Czy już go kiedyś spotkałem? Nie umiem powiedzieć, dlaczego tak myślę. On też czasem patrzy na mnie, jakby skądś mnie znał. To nie wydaje się zupełnie zwyczajnym spotkaniem. Raczej jakbyśmy kiedyś stali po przeciwnych stronach. Może nawet ze sobą walczyliśmy. Ale nie wiem. Nie mam żadnego wyraźnego wspomnienia.

Misschien ben ik na deze nacht en alle emoties nog niet helemaal mezelf. We staan op om te vertrekken. Azbi kijkt naar Tottim. ‘Ik heb een déjà vu,’ zegt hij. ‘Alsof ik al eens ben opgestaan om jullie het bos in te leiden.’ Daarna kijkt hij mij even aan. Het voelt alsof hij mijn gedachten heeft gehoord. ‘Misschien heb je ons al eens geleid,’ antwoord ik. ‘Maar we kwamen niet aan en gingen terug in de tijd.’

Może po tej nocy i wszystkich emocjach nie jestem jeszcze całkiem sobą. Wstajemy, żeby ruszyć. Azbi patrzy na Tottima. „Mam déjà vu” — mówi. „Jakbym już kiedyś wstał, żeby poprowadzić was do lasu”. Potem przez chwilę patrzy na mnie. Czuję się tak, jakby usłyszał moje myśli. „Może już nas kiedyś prowadziłeś” — odpowiadam. „Tylko nie dotarliśmy na miejsce i cofnęliśmy się w czasie”.

‘Precies,’ zegt Azbi met een brede glimlach. Zijn ogen blijven mij onderzoeken. Een vreemde man. Maar we moeten verder. We vertrekken met vier mensen: Tottim, Azbi, ik en de andere man. ‘Ik heet Rep,’ zegt die. ‘Ik ben er ook nog! Jullie praten zo veel dat ik mij niet kan voorstellen.’ Hij lacht. Dan vraagt hij waar we vandaan komen en waarom we juist hier zijn.

„Dokładnie” — mówi Azbi z szerokim uśmiechem. Jego oczy nadal mnie badają. Dziwny człowiek. Ale trzeba iść dalej. Wyruszamy w cztery osoby: Tottim, Azbi, ja i drugi mężczyzna. „Nazywam się Rep” — odzywa się tamten. „Ja też tu jestem! Tyle rozmawiacie, że nie mogę się przedstawić”. Śmieje się. Potem pyta, skąd przybywamy i dlaczego akurat tutaj.

Ik wil het vertellen, maar vraag eerst of we ergens op moeten letten. Zonder wapens of robots lijkt de jungle gevaarlijk. Onze gidsen stellen ons gerust. Ze kennen de dieren en hebben deze omgeving aan hun leven aangepast. ‘Blijf alleen achter ons,’ zeggen ze. ‘Er zijn hindernissen en vallen. Wij kennen de verborgen bruggen. Als je hier naar beneden valt, is dat heel gevaarlijk, ook als je de val overleeft.’

Chcę opowiedzieć, ale najpierw pytam, czy na coś powinniśmy uważać. Bez broni albo robotów dżungla wydaje się niebezpieczna. Przewodnicy nas uspokajają. Znają zwierzęta i dostosowali okolicę do swojego życia. „Tylko trzymajcie się za nami” — mówią. „Są tu przeszkody i pułapki. Znamy ukryte mosty. Jeśli spadniesz na dół, będzie bardzo niebezpiecznie, nawet jeśli przeżyjesz upadek”.

We komen bij de eerste kleine brug. Van een afstand is die bijna niet te zien. Ik sta erop en kijk naar links. Wat een uitzicht! Beneden ligt de ingang van een grot. Een deel is open en binnen groeit een jungle. Ik ken een plaats zoals deze alleen van foto's, misschien uit Vietnam. Nu zie ik het met mijn eigen ogen. Ik kan bijna niet geloven dat het echt is.

Docieramy do pierwszego mostku. Z daleka prawie go nie widać. Staję na nim i patrzę w lewo. Co za widok! Na dole znajduje się wejście do jaskini. Część jest otwarta, a w środku rośnie dżungla. Takie miejsce znam tylko ze zdjęć, chyba z Wietnamu. Teraz widzę je na własne oczy. Trudno mi uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.