U Tottima

Tottim zit buiten, naast zijn container. Ik ruik eten. De barbecue staat al lang aan. Volgens mij hoor ik ook twee flessen tegen elkaar. Daarna verdwijnen ze snel achter de poten van zijn tuinstoel. Het is nog vroeg, maar Tottim kan op elk uur van het leven genieten. Ik kijk naar zijn huis en glimlach. ‘Voor het avondeten is het bij jou nooit te vroeg. Maar in zo'n mooie woning zou ik ook van het leven genieten!’

Tottim siedzi na zewnątrz, obok swojego kontenera. Czuję zapach jedzenia. Grill jest rozpalony już od dawna. Wydaje mi się, że słyszę też stuknięcie dwóch butelek. Potem szybko znikają za nogami jego krzesła ogrodowego. Jest jeszcze wcześnie, ale Tottim umie korzystać z życia o każdej porze. Patrzę na jego dom i uśmiecham się. „U ciebie na kolację nigdy nie jest za wcześnie. Ale w takim pięknym mieszkaniu też korzystałbym z życia!”

Zijn container is precies hetzelfde als de mijne. Alleen maakt hij hem graag mooier. Anders verveelt hij zich. Hij doet alsof hij hier nog twintig jaar wil wonen. ‘Ben je ook aan de tuin begonnen?’ vraag ik. ‘Welkom, reiziger!’ antwoordt hij. ‘Waar kom je deze keer vandaan?’ ‘Uit het psychiatrisch ziekenhuis. Ik heb naar medicijnen voor jou gevraagd,’ grap ik. We praten vaak op die manier met elkaar. ‘En hoe gaat het op je werk?’ vraag ik daarna.

Jego kontener jest dokładnie taki sam jak mój. Tylko on chętnie go upiększa. Inaczej się nudzi. Zachowuje się tak, jakby chciał tu mieszkać jeszcze dwadzieścia lat. „Zabrałeś się też za ogród?” — pytam. „Witaj, podróżniku!” — odpowiada. „Skąd tym razem wracasz?” „Ze szpitala psychiatrycznego. Pytałem o leki dla ciebie” — żartuję. Często rozmawiamy ze sobą w ten sposób. „A jak ci idzie w pracy?” — pytam potem.

Die vraag is ook een grap. We werken al enkele maanden niet meer. Tot nu toe vinden we dat geen groot probleem. Tottim kijkt heel trots, alsof hij een Engelse heer is. Hij bijt in een stuk worst. ‘Geweldig! Ik hou van dit werk. We kregen gratis friet!’ Ik moet aan een oude droom denken. Daarin had ik een hele zak friet in mijn mond. Maar toen ik wakker werd, lag ik met mijn gezicht in het gras. Dat was geloof ik na een verjaardag.

To pytanie też jest żartem. Nie pracujemy już od kilku miesięcy. Jak dotąd nie uważamy tego za wielki problem. Tottim patrzy z wielką dumą, jakby był angielskim lordem. Gryzie kawałek kiełbasy. „Świetnie! Uwielbiam tę pracę. Dostaliśmy darmowe frytki!” Przypominam sobie dawny sen. Miałem w nim w ustach całą paczkę frytek. Ale kiedy się obudziłem, leżałem twarzą w trawie. To było chyba po jakichś urodzinach.

‘Heb je goed geslapen?’ vraagt Tottim. ‘Ja, heel goed.’ ‘Kom erbij zitten. Heb je honger?’ ‘Ja, ik heb honger. Heb je ook een kop koffie voor mij?’ Ik ga zitten. Ares blijft naast mij staan. We kijken naar de zee. Onze grapjes maken de ochtend prettig. Toch blijf ik denken aan onze reis. We varen al zo lang, maar waar gaan we eigenlijk naartoe? Nu wil ik even serieus met Tottim praten.

„Dobrze spałeś?” — pyta Tottim. „Tak, bardzo dobrze”. „Chodź, przysiądź się. Jesteś głodny?” „Tak, jestem głodny. Masz dla mnie też filiżankę kawy?” Siadam. Ares nadal stoi obok mnie. Patrzymy na morze. Dzięki naszym żartom poranek jest przyjemny. Mimo to ciągle myślę o podróży. Płyniemy już tak długo, ale dokąd właściwie zmierzamy? Teraz chcę przez chwilę porozmawiać z Tottimem poważnie.