Dwie grupy, ten sam problem

We bespreken samen wat we nu gaan doen. Niet iedereen wil met ons naar de bewoners vertrekken. Dat komt niet vooral door angst voor een vreemd volk of een nieuw leven. De grootste moeilijkheid is het werk: we moeten huizen bouwen. Sommige mensen hebben daar weinig zin in. Ik denk aan mensen uit de oertijd. Zouden zij in hun grotten hebben gewacht tot iemand gratis hutten voor hen bouwde? Om te leven moesten ze toch bewegen, jagen, vuur maken en een plek zoeken om te slapen?

Wspólnie omawiamy, co teraz zrobimy. Nie wszyscy chcą z nami wyruszyć do mieszkańców. Nie chodzi przede wszystkim o strach przed obcym ludem czy nowym życiem. Największym problemem jest praca: trzeba budować domy. Niektórzy nie mają na to ochoty. Myślę o ludziach z pradawnych czasów. Czy czekaliby w swoich jaskiniach, aż ktoś zbuduje im darmowe szałasy? Żeby żyć, musieli przecież się ruszać, polować, rozpalać ogień i szukać miejsca do spania.

Heeft onze technologie ons te gemakzuchtig gemaakt? vraag ik mij af. Ik voel me meestal beter wanneer ik iets doe. Misschien vergeten we dat nu alles voor ons kan worden gedaan. Ik maak in gedachten zelfs een grap over andere mensensoorten die nog tussen ons zouden leven. Maar ook die moesten werken om te overleven. Het zijn mijn ongeduldige gedachten terwijl wij een praktische oplossing proberen te vinden. We besluiten de groep in tweeën te verdelen.

Czy nasza technologia nie zrobiła z nas wygodnickich? — zastanawiam się. Zazwyczaj czuję się lepiej, kiedy coś robię. Może o tym zapominamy, skoro wszystko można zrobić za nas. W myślach żartuję nawet o innych gatunkach ludzi, które miałyby wciąż żyć wśród nas. Ale one też musiały pracować, żeby przeżyć. Takie niecierpliwe myśli przychodzą mi do głowy, gdy próbujemy znaleźć praktyczne rozwiązanie. Postanawiamy podzielić grupę na dwie części.

Onze groep gaat huizen bouwen. De anderen moeten bedenken hoe ze de spullen uit de container naar beneden krijgen. Eigenlijk moeten zij waarschijnlijk óók iets bouwen: een helling, een trap, een lift of een andere constructie. Maar dat zeggen we niet meteen. Eerst moeten zij blij zijn met hun eigen keuze. Wanneer ze het ontdekken, kunnen ze moeilijk zeggen dat wij die keuze voor hen hebben gemaakt. We hebben alleen de prettige kant van de taak genoemd.

Nasza grupa będzie budować domy. Pozostali mają wymyślić, jak przetransportować rzeczy z kontenera na dół. Właściwie oni zapewne też będą musieli coś zbudować: pochylnię, schody, windę lub inną konstrukcję. Ale nie mówimy tego od razu. Najpierw niech się cieszą swoim wyborem. Kiedy to odkryją, trudno im będzie twierdzić, że to my zdecydowaliśmy za nich. Wspomnieliśmy tylko o przyjemnej stronie zadania.

Een robot zou anders naar deze situatie kijken, denk ik. Hij onderzoekt alle gevolgen. De emotie in onze woorden maakt voor hem geen verschil. Voor hem is de onderste helft van het glas gevuld en de bovenste helft leeg. Mensen kiezen vaak één kant en maken dan ruzie over hetzelfde glas. Iemand zegt dat wij de anderen alleen willen gebruiken om huizen te bouwen. Dat argument komt ons nu goed uit. Later kunnen we zeggen: jullie wilden toch zelf het vervoer regelen?

Robot spojrzałby na tę sytuację inaczej — myślę. Sprawdza wszystkie skutki. Emocje w naszych słowach nie robią mu różnicy. Dla niego dolna połowa szklanki jest pełna, a górna pusta. Ludzie często wybierają jedną stronę, a potem kłócą się o tę samą szklankę. Ktoś mówi, że chcemy tylko wykorzystać pozostałych do budowy domów. Ten argument jest nam teraz na rękę. Później powiemy: sami chcieliście przecież zorganizować transport?

Ik stel mij hun gezichten voor wanneer ze merken hoeveel werk nodig is. Wij hebben dan onze huizen al gebouwd. Moeten wij daarna ook nog hun taak overnemen? Zo kunnen we dezelfde woorden tegen hen gebruiken. Het is een slimme truc, maar ook een beetje manipulatie. Ik probeer het voor mezelf goed te praten: misschien is het gewoon een straf voor luiheid. Met dat niet helemaal rustige gevoel maken we ons klaar om te vertrekken.

Wyobrażam sobie ich miny, gdy zauważą, ile pracy trzeba wykonać. Nasze domy będą wtedy już gotowe. Czy później mamy jeszcze przejąć ich zadanie? W ten sposób możemy obrócić te same słowa przeciwko nim. To sprytna sztuczka, ale i trochę manipulacja. Próbuję to sobie usprawiedliwić: może to po prostu kara za lenistwo. Z tym niezbyt spokojnym uczuciem szykujemy się do wyjścia.