Po drugiej stronie burty

Ik loop naar de rand van het schip en buig mijn hoofd een beetje naar voren. Dat had ik beter niet kunnen doen. Hoe diep is het beneden? Tien meter, twintig, misschien dertig? Ik kan het niet goed zien. Ik weet zelfs niet of het water beweegt of dat mijn ogen mij iets vreemds laten zien. Mijn mooie plan voelt ineens minder eenvoudig.

Podchodzę do burty i wychylam trochę głowę. Lepiej było tego nie robić. Jak głęboko jest na dole? Dziesięć metrów, dwadzieścia, może trzydzieści? Nie potrafię tego dobrze ocenić. Nie wiem nawet, czy porusza się woda, czy moje oczy pokazują mi coś dziwnego. Mój świetny plan nagle wydaje się mniej prosty.

Ares kijkt naar mij en blaft. Ik zou liever hebben dat hij stil was. Zelf maak ik mij al genoeg zorgen. Mijn hart begint hard te kloppen. Het voelt bijna alsof er een kapotte machine in mijn borst zit. Misschien hebben ze die ooit ingebouwd zonder dat ik het wist. Ik voel mij als een halve robot, maar niet als een sterke held uit een film. Eerder als een eerste model dat bijna stuk is.

Ares patrzy na mnie i szczeka. Wolałbym, żeby był cicho. Sam już wystarczająco się martwię. Serce zaczyna mi mocno bić. Czuję się niemal tak, jakby w mojej piersi siedziała zepsuta maszyna. Może kiedyś zamontowano ją tam bez mojej wiedzy. Czuję się jak półrobot, ale nie jak silny bohater filmu. Raczej jak pierwszy model, który jest już prawie niesprawny.

Even denk ik dat ik ga flauwvallen. Waarom zeg ik niet gewoon dat ik toch niet ga? Er staan te veel mensen te kijken. Voor hen heb ik net heel zeker gezegd dat ik als eerste zou gaan. Nu terugkomen op mijn woorden voelt moeilijk. Ik doe mijn zwemvest en mijn harnas aan. De robot maakt het veiligheidstouw vast. Ik pak de ladder vast en ga langzaam over de rand.

Przez chwilę myślę, że zemdleję. Dlaczego po prostu nie powiem, że jednak nie idę? Patrzy na mnie zbyt wiele osób. Przed nimi dopiero co z całą pewnością oznajmiłem, że pójdę pierwszy. Teraz trudno mi się wycofać z tych słów. Zakładam kamizelkę ratunkową i uprząż. Robot mocuje linę zabezpieczającą. Chwytam drabinę i powoli przechodzę za burtę.

Mijn benen worden slap. Het lijkt alsof ik ze straks niet meer zal voelen, of alsof ze zonder mij ergens anders naartoe gaan. Ik houd de ladder heel stevig vast. Onder mij zie ik een grote diepte. Mijn adem gaat snel, alsof ik net een eind heb hardgelopen. Steeds zeg ik tegen mezelf: de robot houdt het touw vast. Hij kijkt niet even weg. Hij laat mij niet los.

Nogi mam jak z waty. Wydaje mi się, że zaraz przestanę je czuć albo że pójdą gdzieś indziej beze mnie. Bardzo mocno trzymam drabinę. Pode mną widzę wielką przepaść. Szybko oddycham, jakbym dopiero co skończył biec. Ciągle powtarzam sobie: robot trzyma linę. Nie odwróci na chwilę wzroku. Nie puści mnie.

Ik begin naar beneden te gaan. Mijn handen zijn nog maar een klein stukje lager, maar het voelt alsof ik al een kilometer daal. De weg zelf herinner ik mij nauwelijks. Vooral de angst en de sterke gevoelens blijven in mijn hoofd. Dan ben ik opeens op het vlot. Ik wilde iets roepen, maar ik heb geen energie meer. Ik wil alleen zitten en weer op adem komen.

Zaczynam schodzić. Moje dłonie są dopiero odrobinę niżej, ale mam wrażenie, że zjechałem już kilometr. Samej drogi prawie nie pamiętam. W głowie zostają przede wszystkim strach i silne emocje. Nagle jestem na tratwie. Chciałem coś krzyknąć, ale nie mam już energii. Pragnę tylko usiąść i odzyskać oddech.

Een voor een komen de andere vrijwilligers bij mij op het vlot. Sommigen lijken dit elke dag te doen. Ze maken rustig het touw los en wachten op de volgende persoon. Als laatste komt de robot. Hij beweegt zo soepel dat hij wel een deel van de ladder lijkt. Geen twijfel, geen angst. Hij doet gewoon wat nodig is.

Pozostali ochotnicy jeden po drugim dołączają do mnie na tratwie. Niektórzy wyglądają, jakby robili to codziennie. Spokojnie odpinają linę i czekają na następną osobę. Ostatni schodzi robot. Porusza się tak płynnie, że wygląda jak część drabiny. Bez wahania i bez strachu. Po prostu wykonuje to, co trzeba.