Brat na statku, noc na plaży

Adori staat op het dek met de portofoon in zijn hand. Hij kijkt verbaasd naar Xox. Ik moet misschien iets over hem vertellen: Adori is mijn broer. Dat laten we voorlopig niet aan iedereen weten. We doen alsof we elkaar niet kennen. Het is een manier om voorzichtig te zijn zolang de situatie nog onzeker is. Ik ben beneden, hij is boven. Zo houden we samen beter in de gaten wat er gebeurt.

Adori stoi na pokładzie z krótkofalówką w dłoni. Patrzy ze zdziwieniem na Xoxa. Chyba powinienem coś o nim powiedzieć: Adori to mój brat. Na razie nie mówimy o tym wszystkim. Udajemy, że się nie znamy. To sposób na zachowanie ostrożności, dopóki sytuacja jest niepewna. Ja jestem na dole, on na górze. Dzięki temu wspólnie lepiej obserwujemy, co się dzieje.

Mensen goed leren kennen kost veel tijd. Zelfs als je lang samen bent, weet je niet altijd of je iemand helemaal kunt vertrouwen. Soms lijkt een robot betrouwbaarder dan een mens. Ik weet niet wat gevaarlijker is: het onbekende op het eiland of het onbekende in de mensen naast ons. Daarom willen mijn broer en ik klaar zijn voor verschillende mogelijkheden. Later, als alles rustiger is, kan dat misschien anders.

Dobre poznanie ludzi wymaga wiele czasu. Nawet kiedy długo jesteście razem, nie zawsze wiesz, czy możesz komuś całkowicie zaufać. Czasami robot wydaje się bardziej godny zaufania niż człowiek. Nie wiem, co jest groźniejsze: nieznane na wyspie czy nieznane w ludziach obok nas. Dlatego mój brat i ja chcemy być przygotowani na różne możliwości. Później, gdy wszystko się uspokoi, może będzie inaczej.

‘Ze zijn naar het strand gegaan om te picknicken,’ zegt Adori rustig tegen Xox. ‘Begrijp je dat?’ Xox haalt diep adem. ‘Ze hebben de hele reis al gepicknickt. Het verbaast mij dus niet. Natuurlijk sturen ze robots om rond te kijken. Andere robots moeten hen beschermen, en weer andere moeten koken.’ Hij kent ons goed. Het onbekende eiland heeft onze behoefte aan eten en gezelligheid niet veranderd.

„Poszli na plażę urządzić sobie piknik” — mówi spokojnie Adori do Xoxa. „Rozumiesz to?” Xox bierze głęboki oddech. „Przez całą podróż urządzali sobie piknik. Więc wcale mnie to nie dziwi. Oczywiście wyślą roboty na zwiady. Inne roboty mają ich pilnować, a jeszcze inne gotować”. Dobrze nas zna. Nieznana wyspa nie zmieniła naszej potrzeby jedzenia i miłego towarzystwa.

Dan kijkt Xox naar het strand. ‘Geef ze maar wat ze willen. Met die robots zijn ze veilig genoeg. De robots kijken niet zomaar naar de lucht. Ze letten goed op. Eigenlijk zou ik zelf best even bij hen willen zitten. Even weg van al dat metaal. Kijk toch eens hoe mooi het daar is.’ Adori besluit de spullen te sturen. Daarna blijft hij de groep volgen.

Potem Xox patrzy na plażę. „Daj im to, czego chcą. Z tymi robotami są wystarczająco bezpieczni. Roboty nie będą bezczynnie patrzeć w niebo. Będą uważnie pilnować. Właściwie sam chętnie bym z nimi posiedział. Na chwilę oderwał się od całej tej blachy. Spójrz tylko, jak tam pięknie”. Adori postanawia wysłać sprzęt. Potem dalej obserwuje grupę.

We blijven een paar uur samen zitten. We eten, drinken en lachen. Om ons heen staan de robots en daarom voelen we ons veilig. Langzaam gaat de zon onder. Straks geven de maan en de sterren licht. Voor ons brandt een vuur. Achter ons staan de tenten en zijn slaapplaatsen klaargemaakt. We vieren iets waarop we heel lang hebben gewacht: eindelijk staan we weer op droog land.

Siedzimy razem przez kilka godzin. Jemy, pijemy i śmiejemy się. Wokół stoją roboty i dlatego czujemy się bezpiecznie. Słońce powoli zachodzi. Wkrótce światło dadzą księżyc i gwiazdy. Przed nami płonie ognisko. Za nami stoją namioty i są przygotowane miejsca do spania. Świętujemy coś, na co długo czekaliśmy: wreszcie znów jesteśmy na suchym lądzie.

Morgen kunnen we de omgeving beter onderzoeken. Nu is het laat. Ik ga voor mijn tent op het zand liggen en leg een opgerolde deken onder mijn hoofd. De golven bewegen zacht bij het strand. Soms hoor ik iets uit de jungle, maar ik ben niet bang. Ik zie een vallende ster. Waarom kon het vroeger niet zo rustig zijn? Morgen hoef ik niet op te staan om belasting te betalen, denk ik. Morgen sta ik op om te leven. Langzaam val ik in slaap.

Jutro możemy dokładniej zbadać okolicę. Teraz jest późno. Kładę się przed namiotem na piasku i wsuwam pod głowę zwinięty koc. Fale delikatnie poruszają się przy plaży. Czasem słyszę coś z dżungli, ale się nie boję. Widzę spadającą gwiazdę. Dlaczego dawniej nie mogło być tak spokojnie? Jutro nie muszę wstawać, żeby płacić podatki, myślę. Jutro wstaję, żeby żyć. Powoli zasypiam.