Ktoś pod drzwiami

Ik lag in bed toen er hard op de deur werd gebonsd. Voor de zekerheid had ik de grendel ervoor geschoven. Even luisterde ik, maar het geluid vertelde me niet wie daar stond. Toen ik uiteindelijk opendeed, zag ik een vrouw voor de ingang liggen. Een zware verwonding aan haar hoofd liet nauwelijks twijfel over wat er gebeurd was. Ik kon niets meer voor haar doen. De kracht waarmee ze geraakt moest zijn, leek me groter dan die van een gewone vuistslag. Wie had haar hier achtergelaten? En waarom juist voor mijn deur? Alles wat zojuist nog een abstracte gedachte was geweest, maakte plaats voor een heel tastbare angst.

Leżałem w łóżku, kiedy ktoś mocno załomotał do drzwi. Dla bezpieczeństwa zsunąłem wcześniej zasuwę. Przez chwilę nasłuchiwałem, lecz dźwięk nie zdradzał, kto stoi na zewnątrz. Kiedy w końcu otworzyłem, zobaczyłem kobietę leżącą przed wejściem. Ciężka rana głowy nie pozostawiała wielu wątpliwości. Nie mogłem już nic dla niej zrobić. Siła uderzenia wydawała się większa niż przy zwykłym ciosie pięścią. Kto ją tutaj zostawił? I dlaczego właśnie przed moimi drzwiami? Wszystko, co przed chwilą było abstrakcyjną myślą, ustąpiło miejsca bardzo namacalnemu strachowi.

Verderop zag ik een aap wegrennen. Had dat dier iets met de vrouw te maken, of verbond ik uit paniek twee toevallige waarnemingen? Ik dacht aan het metaal op de apenkop. Vervolgens bedacht ik dat een lichaam bij mijn huis op zichzelf al voldoende kon zijn om mij verdacht te maken. Moest ik haar naar binnen dragen? Dan lag het bewijs straks niet vóór mijn deur, maar in mijn woning. Laten liggen voelde evenmin juist. Terwijl ik tussen die mogelijkheden bleef hangen, groeide het vermoeden dat iemand mij precies in deze situatie had willen brengen. Ik ging door de achtertuin weg.

Dalej zobaczyłem uciekającą małpę. Czy zwierzę miało z kobietą coś wspólnego, czy w panice łączyłem dwa przypadkowe spostrzeżenia? Pomyślałem o metalu na małpiej głowie. Potem uznałem, że samo ciało przy moim domu wystarczy, żeby mnie podejrzewać. Czy powinienem wnieść ją do środka? Wtedy dowód znajdowałby się już nie przed drzwiami, lecz w mieszkaniu. Zostawienie jej również nie wydawało się właściwe. Gdy wahałem się między możliwościami, narastało podejrzenie, że ktoś właśnie w takiej sytuacji chciał mnie postawić. Wyszedłem przez tylny ogród.

Er klonk iets wat op een schot leek, al wist ik niet meer hoeveel ik werkelijk hoorde en hoeveel mijn verbeelding toevoegde. Op het plein stonden robots in een rij. Dat was nieuw. Ik opende onze besloten groep en vroeg wat er aan de hand was. De berichten werden gelezen; antwoorden kwamen er niet. Die kleine aanduidingen op het scherm maakten de stilte nog dreigender. Blijkbaar wist iedereen iets, of kon niemand vrijuit spreken. Ik bleef om me heen kijken totdat geritsel tussen de bladeren me deed verstijven. Xox kwam tevoorschijn. ‘Zet je telefoon uit,’ zei hij. ‘Nu. We moeten weg.’

Rozległ się odgłos przypominający strzał, choć nie wiedziałem już, ile naprawdę słyszę, a ile dodaje wyobraźnia. Na placu roboty stały w szeregu. To było nowe. Otworzyłem naszą prywatną grupę i zapytałem, co się dzieje. Wiadomości odczytywano; odpowiedzi nie przychodziły. Drobne oznaczenia na ekranie czyniły ciszę jeszcze groźniejszą. Najwyraźniej wszyscy coś wiedzieli albo nikt nie mógł swobodnie mówić. Rozglądałem się, aż szelest liści sprawił, że znieruchomiałem. Wyłonił się Xox. „Wyłącz telefon” — powiedział. „Teraz. Musimy uciekać”.

‘Komen de robots in opstand?’ vroeg ik. Xox wist dat niet, maar ze hadden ons minder nodig dan vroeger. Hij beloofde later uitleg te geven. Voorlopig moesten mijn benen sneller zijn dan mijn vragen. We renden het donkere bos in. De vertrouwde omgeving veranderde in een doolhof dat ik nooit eerder had gezien. Waar ik vroeger vakantiegeuren had geroken, meende ik nu de dood te ruiken. Ik struikelde, krabbelde overeind en hoorde opnieuw schoten. Adrenaline deed wat redelijkheid niet voor elkaar kreeg: ik bleef rennen, ook wanneer mijn lichaam protesteerde. Bij een hek was onderaan een opening gemaakt. Anderen waren ons kennelijk voorgegaan. We kropen erdoor en bereikten een steile helling.

„Roboty się buntują?” — zapytałem. Xox tego nie wiedział, ale potrzebowały nas mniej niż dawniej. Obiecał wyjaśnić później. Na razie moje nogi musiały być szybsze od pytań. Wbiegliśmy do ciemnego lasu. Znajoma okolica zmieniała się w labirynt, którego nigdy wcześniej nie widziałem. Tam, gdzie dawniej czułem zapach wakacji, teraz zdawałem się wyczuwać śmierć. Potknąłem się, poderwałem i znów usłyszałem strzały. Adrenalina dokonywała tego, czego nie potrafił rozsądek: biegłem dalej mimo protestów ciała. U dołu ogrodzenia znajdował się wyłamany otwór. Najwyraźniej ktoś przeszedł tędy wcześniej. Przecisnęliśmy się i dotarliśmy do stromego zbocza.

Tussen lianen en vormen die ik liever niet als slangen herkende, vonden we een grot. Mijn huid zat vol schrammen en ik was uitgeput. Binnen stonden de leider en enkele anderen. Niemand maakte aanstalten om me met een grap gerust te stellen. Hun gezichten vertelden genoeg. Pas nu begon ik te beseffen dat het niet om één dode vrouw of één vreemde rij robots ging. Wat wij voor onze orde hadden gehouden, was in een andere orde veranderd. De leider keek ons ernstig aan. Misschien, zei hij, hadden de machines ons al die tijd harder nodig gehad dan wij hen. Alleen waren de omstandigheden inmiddels veranderd.

Między lianami i kształtami, których wolałem nie rozpoznawać jako węży, znaleźliśmy jaskinię. Miałem podrapaną skórę i byłem wyczerpany. W środku stali wódz oraz kilka innych osób. Nikt nie próbował uspokajać mnie żartem. Ich twarze mówiły wystarczająco dużo. Dopiero teraz zaczynałem rozumieć, że nie chodziło o jedną martwą kobietę ani jeden dziwny szereg robotów. To, co uważaliśmy za nasz porządek, zmieniło się w inny. Wódz spojrzał na nas poważnie. Może przez cały ten czas — powiedział — maszyny potrzebowały nas bardziej niż my ich. Tyle że okoliczności zdążyły się zmienić.