Znak na horyzoncie

Een containerschip is geen kleine motorboot. Zo'n schip kan zeventig meter hoog zijn. Een groot deel ligt onder water. Ik denk dat ons dek ongeveer dertig meter boven het water ligt. Als we bij een strand komen, kunnen we dus niet gewoon uitstappen. We hebben steeds aan ontsnappen gedacht. Over het verlaten van het schip wilden we later nadenken. Dat doen mensen wel vaker: een probleem bewaren tot ze het echt moeten oplossen.

Kontenerowiec nie jest małą motorówką. Taki statek może mieć siedemdziesiąt metrów wysokości. Duża część znajduje się pod wodą. Myślę, że nasz pokład jest około trzydziestu metrów nad wodą. Jeśli dopłyniemy do plaży, nie będziemy więc mogli po prostu wysiąść. Wciąż myśleliśmy o ucieczce. Nad opuszczeniem statku chcieliśmy zastanowić się później. Ludzie często tak robią: odkładają problem do chwili, gdy naprawdę muszą go rozwiązać.

We varen nog uren verder. Hoeveel uren? Dat weet ik niet precies. De tijd is nu niet zo belangrijk. We hebben geen duidelijk plan voor onze reis. Toch voel ik dat we ooit land moeten vinden. Ik denk weer aan het begin en het einde van dingen. Een kind heeft hulp nodig. Later wordt het volwassen. Als het oud is, heeft het misschien opnieuw hulp nodig, nu van zijn eigen kinderen.

Płyniemy dalej jeszcze przez wiele godzin. Przez ile? Nie wiem dokładnie. Czas nie jest teraz tak ważny. Nie mamy jasnego planu podróży. Mimo to czuję, że kiedyś musimy znaleźć ląd. Znów myślę o początku i końcu różnych rzeczy. Dziecko potrzebuje pomocy. Później dorasta. Gdy jest stare, być może znowu potrzebuje pomocy, tym razem od własnych dzieci.

Voor mij lijkt het leven zo op een kring. Mensen komen en gaan, maar ze geven iets van zichzelf door. Ik stel me voor dat onze genen verdergaan van mens naar mens. Ons bewustzijn verdwijnt, maar ergens begint een nieuw leven. Misschien is dat alleen een beeld in mijn hoofd. Het geeft me toch hoop. Ik kijk naar de zee en naar de zon die langzaam ondergaat. De vogel is nog niet terug. Wat als hij land heeft gevonden, maar wij nu de verkeerde kant op varen? Ik besluit meer vogels los te laten.

W ten sposób życie przypomina mi krąg. Ludzie pojawiają się i odchodzą, ale przekazują dalej coś z siebie. Wyobrażam sobie, że nasze geny przechodzą z człowieka na człowieka. Nasza świadomość znika, ale gdzieś zaczyna się nowe życie. Może to tylko obraz w mojej głowie. Mimo to daje mi nadzieję. Patrzę na morze i na słońce, które powoli zachodzi. Ptak jeszcze nie wrócił. Co, jeśli znalazł ląd, a my płyniemy teraz w niewłaściwą stronę? Postanawiam wypuścić więcej ptaków.

Ik ga naar Xox om het te vertellen. Ik wil ook vragen of we klaar zijn om het schip te verlaten. Ooit heb ik de uitleg daarover gelezen. Het kan gevaarlijk zijn, maar het is mogelijk. Onze robots kunnen ons helpen. Een haven zou natuurlijk het makkelijkst zijn. Dan kunnen we veel eenvoudiger van boord. Maar misschien moeten we het zonder haven doen. Eerst praten, dan de vogels loslaten en daarna slapen. Alweer is er een dag voorbij.

Idę do Xoxa, żeby mu o tym powiedzieć. Chcę też zapytać, czy jesteśmy gotowi opuścić statek. Kiedyś czytałem instrukcję na ten temat. Może to być niebezpieczne, ale jest możliwe. Nasze roboty mogą nam pomóc. Oczywiście najłatwiej byłoby w porcie. Wtedy moglibyśmy znacznie prościej zejść na ląd. Ale może będziemy musieli poradzić sobie bez portu. Najpierw rozmowa, potem wypuszczenie ptaków, a następnie sen. Znowu minął dzień.

Een paar dagen later zie ik vogels uit het westen komen. Ze vliegen naar ons toe. Zijn het onze vogels? Zelfs als het andere vogels zijn, geeft het me hoop. Misschien zijn we eindelijk dicht bij land. We moeten nu de juiste richting kiezen en goed blijven kijken. De vogels landen op het dek. Om hun poten zitten dezelfde ringen als voor hun vertrek. Het zijn dus echt onze vogels.

Kilka dni później widzę ptaki nadlatujące z zachodu. Lecą w naszą stronę. Czy to nasze ptaki? Nawet gdyby były inne, dałoby mi to nadzieję. Może wreszcie jesteśmy blisko lądu. Musimy teraz obrać właściwy kierunek i uważnie się rozglądać. Ptaki lądują na pokładzie. Na nogach mają te same obrączki co przed odlotem. To więc naprawdę nasze ptaki.

Ik word bijna duizelig. Ik ben blij, maar ook bang. Zo lang hebben we gewacht. Nu lijkt onze nieuwe wereld ineens dichtbij. Waar zullen we aankomen? Ben ik daar wel klaar voor? Een deel van mij wil nog een paar dagen wachten. Een ander deel wil het land meteen zien. Ik voel tegelijk angst en nieuwe energie. Dan hoor ik Schiza in de verte roepen. Ze ziet iets.

Niemal kręci mi się w głowie. Cieszę się, ale też się boję. Tak długo czekaliśmy. Teraz nasz nowy świat nagle wydaje się bliski. Gdzie dotrzemy? Czy jestem na to gotowy? Część mnie chce poczekać jeszcze kilka dni. Inna część chce od razu zobaczyć ląd. Czuję jednocześnie lęk i nową energię. Wtedy słyszę, jak w oddali woła Schiza. Coś widzi.

Eerst denk ik dat het weer een beeld in haar hoofd is. Toch ga ik kijken. Met mijn eigen ogen zie ik niets. Misschien komt dat door mijn slechte zicht. Ik pak een verrekijker. En ja: aan de horizon liggen lichtgrijze vlekken. Ze lopen over een lang stuk door. ‘Daar is het!’ roep ik. ‘Tottim, Xox, kom allemaal kijken! We hebben land gevonden!’ Er komen mensen naar ons toe. Iedereen kijkt naar wat langzaam voor ons verschijnt.

Najpierw myślę, że to znowu obraz w jej głowie. Mimo to idę sprawdzić. Gołym okiem niczego nie widzę. Może to przez mój słaby wzrok. Biorę lornetkę. I rzeczywiście: na horyzoncie widać jasnoszare plamy. Ciągną się na długim odcinku. „Jest!”, wołam. „Tottim, Xox, chodźcie wszyscy zobaczyć! Znaleźliśmy ląd!”. Podchodzą do nas ludzie. Wszyscy patrzą na to, co powoli pojawia się przed nami.

Ik zie geen haven. Ook geen ander schip, hoog gebouw of hoge rots. Het lijkt een laag eiland. Waarschijnlijk komen we vast te zitten in ondiep water. Dat is tegelijk goed en lastig. We zijn nog niet meteen tussen onbekende dieren en planten. Maar na al die tijd moeten we opnieuw een probleem oplossen. We hebben land gevonden. Nu moeten we er nog komen.

Nie widzę portu. Ani innego statku, wysokiego budynku czy wysokiej skały. Wygląda to na niską wyspę. Prawdopodobnie utkniemy na płyciźnie. To jednocześnie dobre i trudne. Nie znajdziemy się od razu wśród nieznanych zwierząt i roślin. Ale po tak długim czasie znowu musimy rozwiązać problem. Znaleźliśmy ląd. Teraz musimy jeszcze na niego dotrzeć.