Wiadomość do przyjaciół

Ik besloot niet meteen over de tekortkomingen te klagen. Eerst wilde ik de telefoon gebruiken; waar en waarmee ik de batterij later zou opladen, zag ik dan wel. De browser leek precies op die van vroeger. Ook het sociale platform was, afgezien van de kleuren, bijna een kopie van de sites waarop ik ooit uren had doorgebracht. Een klein deel van mij keerde terug naar de oude wereld. Toch verdween mijn nieuwsgierigheid al na enkele minuten. Hoe had ik ooit zoveel tijd kunnen besteden aan het wegvegen van berichten die mij nauwelijks interesseerden, terwijl het echte leven gewoon naast mij doorging?

Postanowiłem nie narzekać od razu na niedociągnięcia. Najpierw chciałem skorzystać z telefonu, a gdzie i czym później naładuję baterię, miało się okazać. Przeglądarka wyglądała zupełnie jak dawniej. Portal społecznościowy, poza kolorami, również niemal kopiował strony, na których kiedyś spędzałem godziny. Jakąś cząstką siebie wróciłem do starego świata. Jednak ciekawość minęła już po kilku minutach. Jak mogłem kiedyś poświęcać tyle czasu na przesuwanie wiadomości, które prawie mnie nie interesowały, gdy prawdziwe życie toczyło się obok?

In het nieuws gebeurde weinig verrassends. De werkloosheid bij de Tapirs was een half procentpunt gedaald. De ontvoeringen gingen door, maar de telefoon werd al als een doorbraak aangekondigd. Er kwam bovendien een nieuw systeem: voortaan zouden wij zelf over ons geld beslissen. Op het sociale platform moest ik verplicht een foto plaatsen voordat ik verder kon. Daar had ik nooit van gehouden. Liggend hield ik het toestel boven mijn gezicht en besefte plotseling dat deze omgeving vroeger alleen bij een verre vakantie had gepast. Palmbomen, zon en korte broeken: iedereen leek hier voortdurend met verlof.

W wiadomościach niewiele zaskakiwało. Bezrobocie u Tapirów spadło o pół punktu procentowego. Porwania trwały, ale telefon już ogłaszano przełomem. Zapowiadano również nowy system: odtąd sami mieliśmy decydować o swoich pieniądzach. Na portalu społecznościowym musiałem obowiązkowo dodać zdjęcie, zanim przeszedłem dalej. Nigdy tego nie lubiłem. Leżąc, uniosłem urządzenie nad twarz i nagle uświadomiłem sobie, że dawniej taka sceneria pasowałaby wyłącznie do dalekich wakacji. Palmy, słońce i krótkie spodnie — wszyscy wyglądali tutaj, jakby nieustannie mieli urlop.

Bijna verlangde ik naar een foto van iemand in een schoon, rustig kantoor, met koffie op het bureau en een afstandsbediening voor de airconditioning in de hand. Er waren ook nieuwe gewoonten ontstaan. Mensen poseerden met robots zoals ze vroeger met beroemde artiesten op de foto gingen. Echte sterren hadden we nauwelijks; de leider was nog steeds degene die iedereen kende. Een van de eerste berichten riep enthousiast dat het internet nu van ons was. Eindelijk konden wij zeggen wat we wilden, wanneer we wilden. Honderden mensen vonden dat prachtig. Ik vroeg me slechts af hoelang het zou duren voordat ze ruzie kregen.

Prawie zatęskniłem za zdjęciem kogoś w czystym, spokojnym biurze, z kawą na biurku i pilotem do klimatyzacji w ręce. Powstały też nowe zwyczaje. Ludzie pozowali z robotami, tak jak dawniej fotografowali się ze sławnymi artystami. Prawdziwych gwiazd właściwie nie mieliśmy; to nadal wódz był osobą znaną wszystkim. Jeden z pierwszych wpisów entuzjastycznie głosił, że internet należy teraz do nas. Wreszcie możemy mówić, co chcemy i kiedy chcemy. Setkom osób bardzo się to podobało. Zastanawiałem się tylko, jak długo potrwa, zanim zaczną się kłócić.

Dat was voorlopig niet mijn probleem. Ik moest mijn vrienden vinden. Mijn verblijf van bamboe was best aangenaam, maar ik had niet zoveel mijlen afgelegd om hier te blijven liggen en aan mijn eigen verstand te twijfelen. Ik maakte een groep aan en schreef: ‘Zijn jullie niet iemand vergeten?’ Het antwoord kwam meteen: ‘Je leeft nog! Waar ben je? We komen je halen!’ Ik legde uit dat een robot mij in een psychiatrisch ziekenhuis had laten opnemen en vroeg of ze de leider wilden inschakelen. Ze beloofden te komen. Voor het eerst in weken leek vrijheid weer werkelijk binnen bereik.

Na razie nie był to mój problem. Musiałem znaleźć znajomych. Bambusowe lokum było całkiem przyjemne, ale nie przepłynąłem tylu mil, żeby leżeć tutaj i wątpić we własny rozum. Utworzyłem grupę i napisałem: „Nie zapomnieliście o kimś?”. Odpowiedź nadeszła natychmiast: „Żyjesz! Gdzie jesteś? Idziemy po ciebie!”. Wyjaśniłem, że robot doprowadził do umieszczenia mnie w szpitalu psychiatrycznym, i poprosiłem, żeby zaangażowali wodza. Obiecali przyjść. Po raz pierwszy od tygodni wolność wydawała się naprawdę bliska.

Iedereen verscheen om me op te halen. De robot verzette zich aanvankelijk en bleef bij zijn beoordeling, maar de leider wist hem toch te overtuigen. Tegen hem sprak de machine op een heel andere toon. Bestond er in het programma een verborgen hiërarchie? Of beschouwde de robot de leider als de stem van de hele gemeenschap? Ik kon het niet verklaren en wilde vooral weg. We namen de humanoïde mee om hem op storingen te laten controleren. Buiten stelde ik voor onze hereniging te vieren. Mijn vrienden hadden ook genoeg meegemaakt: terwijl ik opgesloten zat, hadden zij voortdurend klachten moeten aanhoren. Bovendien was er bijna een opstand uitgebroken.

Wszyscy przyszli mnie odebrać. Robot początkowo się sprzeciwiał i trwał przy swojej ocenie, ale wódz ostatecznie zdołał go przekonać. Do niego maszyna mówiła zupełnie innym tonem. Czy w programie istniała ukryta hierarchia? A może robot uznawał wodza za głos całej wspólnoty? Nie potrafiłem tego wyjaśnić, a przede wszystkim chciałem wyjść. Zabraliśmy humanoida, żeby sprawdzić, czy nie ma usterek. Na zewnątrz zaproponowałem uczczenie spotkania. Znajomi także sporo przeszli: kiedy siedziałem zamknięty, oni bez przerwy musieli słuchać skarg. W dodatku niemal wybuchł bunt.