W szałasie szamana

We vertrekken met een veel grotere groep naar het eiland. Nu zullen we ontdekken of het samenleven met de bewoners echt lukt. Schiza gaat mee. Misschien kan de sjamaan iets voor haar doen, hopen we. Op het schip zijn veel mensen haar liever kwijt. Behalve het verhaal met de robot heeft ze eigenlijk weinig kwaad gedaan. Ze is vooral anders. Ik denk dat mensen soms bang zijn voor wat ze niet begrijpen, en daarom een ander aanvallen of buitensluiten.

Wyruszamy na wyspę znacznie większą grupą. Teraz okaże się, czy wspólne życie z mieszkańcami naprawdę się uda. Schiza idzie z nami. Mamy nadzieję, że może szaman coś dla niej zrobi. Na statku wiele osób wolałoby się jej pozbyć. Poza historią z robotem właściwie nie zrobiła wiele złego. Przede wszystkim jest inna. Myślę, że ludzie czasem boją się tego, czego nie rozumieją, i dlatego atakują innych lub ich wykluczają.

Mijn gedachten gaan weer een andere kant op. Misschien volgen mensen de mode omdat ze niet willen opvallen. Dan voelen ze zich veilig tussen de anderen. Ik denk ook aan het vinden van een partner en aan angst om te worden afgewezen. Maar dit zijn alleen mijn vermoedens. We zijn hier niet gekomen om over kleding te praten. We brengen Schiza naar de sjamaan. Misschien vindt zij daar eindelijk iemand die haar begrijpt, of de dokter naar wie ze zo lang zoekt.

Moje myśli znów uciekają w inną stronę. Może ludzie podążają za modą, bo nie chcą się wyróżniać. Wtedy czują się bezpiecznie wśród innych. Myślę też o szukaniu partnera i strachu przed odrzuceniem. Ale to tylko moje przypuszczenia. Nie przyszliśmy tutaj rozmawiać o ubraniach. Prowadzimy Schizę do szamana. Może wreszcie znajdzie kogoś, kto ją rozumie, albo doktora, którego tak długo szuka.

We gaan een kleine hut binnen. Er passen misschien vijf mensen in. Het is er schemerig. Hier en daar brandt een vlam, en de ruimte voelt stil en rustig. We doen de ingang achter ons dicht. De sjamaan zit op de grond. Voor hem ligt een mat waarop wij kunnen zitten. Links staat een kist met kruiden, vloeistoffen en paddenstoelen. Rechts staat een tafeltje met water. Hij vraagt ons eerst te drinken. ‘Water is leven,’ zegt hij. ‘Zonder water zouden ons lichaam en onze aarde niet bestaan.’

Wchodzimy do małego szałasu. Zmieści się tu może pięć osób. Panuje półmrok. Tu i tam płonie ogień, a wnętrze wydaje się ciche i spokojne. Zasłaniamy wejście za sobą. Szaman siedzi na ziemi. Przed nim leży mata, na której możemy usiąść. Po lewej stoi skrzynia z ziołami, płynami i grzybami. Po prawej stolik z wodą. Najpierw prosi nas, żebyśmy się napili. „Woda to życie” — mówi. „Bez wody nie istniałyby ani nasze ciała, ani nasza ziemia”.

Ik wilde Schiza alleen hierheen brengen, maar blijkbaar doe ik zelf ook mee. De sjamaan vraagt of we vlees hebben gegeten of alcohol hebben gedronken. Ik geef toe dat ik de laatste tijd niet veel heb geweigerd. Schiza zegt dat ze geen vlees eet en nooit alcohol heeft geprobeerd. Ze weet niet wat er zou gebeuren als ze nog iets aan haar vreemde gedrag toevoegt. Voor deze ceremonie kiest de sjamaan paddenstoelen. Ayahuasca bewaart hij voor een andere keer.

Chciałem tylko przyprowadzić tu Schizę, ale najwyraźniej sam też wezmę udział. Szaman pyta, czy jedliśmy mięso i piliśmy alkohol. Przyznaję, że ostatnio niewiele sobie odmawiałem. Schiza mówi, że nie je mięsa i nigdy nie próbowała alkoholu. Nie wie, co by się stało, gdyby do swojego dziwnego zachowania dołożyła coś jeszcze. Do tej ceremonii szaman wybiera grzyby. Ayahuaskę zostawia na inną okazję.

Hij haalt een kleine schedel uit de kist en houdt die voor ons omhoog. Zacht spreekt hij woorden in zijn eigen taal. Dan kijkt hij naar boven en maakt lage, zware geluiden. Soms klinkt het als muziek, soms vooral plechtig. Plotseling stopt hij en geeft ons de paddenstoelen. We eten ze en blijven stil zitten. Ik voel me op dat moment veilig en denk nauwelijks na. Na een tijd begint mijn gevoel te veranderen. De gewone ruimte om mij heen ziet er langzaam anders uit.

Wyjmuje ze skrzyni małą czaszkę i podnosi ją przed nami. Cicho wypowiada słowa w swoim języku. Potem spogląda w górę i wydaje niskie, ciężkie dźwięki. Chwilami brzmi to jak muzyka, chwilami przede wszystkim uroczyście. Nagle przerywa i podaje nam grzyby. Jemy je i siedzimy w ciszy. W tej chwili czuję się bezpiecznie i niemal się nie zastanawiam. Po pewnym czasie moje samopoczucie zaczyna się zmieniać. Zwykłe wnętrze dookoła powoli wygląda inaczej.