Obrazy, których nie widzą inni

Schiza loopt weg van de container. Ze komt een ingenieur tegen. Hij heeft een rode broek aan en is op weg naar Xox. Schiza roept naar hem: ‘Je moet de robots goed programmeren! Anders kom ik terug uit de toekomst en zal ik je doden. Net zo snel als ik mij zo meteen naar Xox teleporteer!’ Daarna sluit ze haar ogen. Voor de mensen op het schip staat ze nog steeds daar. Maar in haar hoofd begint een andere wereld.

Schiza odchodzi od kontenera. Spotyka inżyniera. Ma on na sobie czerwone spodnie i idzie do Xoxa. Schiza woła do niego: „Musisz dobrze zaprogramować roboty! Inaczej wrócę z przyszłości i cię zabiję. Tak szybko, jak zaraz teleportuję się do Xoxa!”. Potem zamyka oczy. Dla ludzi na statku nadal tam stoi. Ale w jej głowie zaczyna się inny świat.

Ze ziet een podium op een strand. Een man met lange dreadlocks zingt in een microfoon. Zijn kleren zijn rood, geel en groen. Het is vijfendertig graden. De mensen bewegen op de muziek. Een oude man danst voor het podium. Hij heeft een grijze, kromme stok bij zich. Naast hem staat een kooi met kleine papegaaien. Ook hun geluiden lijken bij de muziek te horen.

Widzi scenę na plaży. Mężczyzna z długimi dredami śpiewa do mikrofonu. Jego ubranie jest czerwone, żółte i zielone. Jest trzydzieści pięć stopni. Ludzie poruszają się w rytm muzyki. Przed sceną tańczy starszy mężczyzna. Ma przy sobie szary, zakrzywiony kij. Obok niego stoi klatka z małymi papugami. Także ich odgłosy wydają się pasować do muzyki.

Rechts ziet ze de zee. Het water is heel helder en de zon schittert erop. Iedereen lijkt gelukkig. Schiza wil hier blijven, maar tegelijk wil ze terug. Waarom eigenlijk? Misschien heeft ze hier iets belangrijks te doen. Alleen weet ze niet meer wat. Misschien is ze ergens anders en wil ze later nog eens naar dit strand komen. Haar gedachten veranderen steeds. Wat ze zeker weet, kan een seconde later alweer anders zijn.

Po prawej widzi morze. Woda jest bardzo przejrzysta, a słońce na niej lśni. Wszyscy wydają się szczęśliwi. Schiza chce tu zostać, ale jednocześnie chce wrócić. Właściwie dlaczego? Może ma tu coś ważnego do zrobienia. Tylko nie wie już co. Może jest gdzie indziej i chce później jeszcze raz przyjechać na tę plażę. Jej myśli ciągle się zmieniają. To, czego jest pewna, sekundę później może już wyglądać inaczej.

Dan verandert het beeld. Ze kijkt nu van boven naar een groen bos. Er zitten mensen rond een vuur. Ze vliegt lager en gaat door een dak van bamboe. Binnen zijn enkele robots en mensen van het schip. Ze ziet ook bloed. De beelden volgen elkaar snel op. Het rustige strand is verdwenen. Ondertussen zitten wij nog gewoon in de container van Xox. De ingenieur met de rode broek is bij ons gekomen.

Wtedy obraz się zmienia. Teraz patrzy z góry na zielony las. Ludzie siedzą wokół ogniska. Leci niżej i przenika przez bambusowy dach. W środku są roboty i ludzie ze statku. Widzi też krew. Obrazy szybko następują po sobie. Spokojna plaża zniknęła. Tymczasem my nadal po prostu siedzimy w kontenerze Xoxa. Dołączył do nas inżynier w czerwonych spodniach.

We praten over Schiza. Hoe kan iemand zulke echte beelden zien, terwijl wij niets zien? Hoe kan een menselijk brein een hele wereld maken? Ik denk ook aan kunstmatige intelligentie. Vroeger vonden veel mensen die onmogelijk. Ze hoorde bij films en verhalen. Nu zitten we hier en werken we met robots. Dingen die vroeger alleen in onze verbeelding bestonden, horen nu bij ons dagelijks leven.

Rozmawiamy o Schizie. Jak ktoś może widzieć tak rzeczywiste obrazy, kiedy my niczego nie widzimy? Jak ludzki mózg może stworzyć cały świat? Myślę również o sztucznej inteligencji. Dawniej wielu ludzi uważało ją za niemożliwą. Należała do filmów i opowieści. Teraz siedzimy tutaj i pracujemy z robotami. Rzeczy, które kiedyś istniały tylko w naszej wyobraźni, są teraz częścią codziennego życia.

Als kind keek ik naar Inspector Gadget. Hij had een bijzonder horloge. Daarmee kon hij praten met iemand ver weg en tegelijk diens gezicht zien. Ik vond dat geweldig, maar ik dacht dat mensen zoiets nooit echt konden maken. Vandaag is een smartwatch heel gewoon. Je doet hem om je pols en gebruikt hem voor allerlei dingen. Beeld en geluid reizen bijna meteen naar de andere kant van de wereld. Dat blijft bijzonder, ook al zijn we eraan gewend.

Jako dziecko oglądałem Inspektora Gadżeta. Miał niezwykły zegarek. Mógł dzięki niemu rozmawiać z kimś daleko i jednocześnie widzieć twarz rozmówcy. Uważałem to za wspaniałe, ale myślałem, że ludzie nigdy naprawdę nie stworzą czegoś takiego. Dziś smartwatch jest czymś zupełnie zwyczajnym. Zakładasz go na nadgarstek i używasz do różnych rzeczy. Obraz i dźwięk niemal od razu docierają na drugi koniec świata. To nadal niezwykłe, nawet jeśli się do tego przyzwyczailiśmy.